“ถึงตอนนั้น ระวังตัวกลับมากราบเขียงล้างจานด้วยล่ะ”
“แค่ก ๆ——”
“ตุ๊ด…ตุ๊ด……”
วางสายโทรศัพท์ หนิงไห่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วโบกมือเรียกราวสิบกว่าเมตรออกไป
“เสี่ยวเป่ย มาลองวิชากับอาจารย์หน่อย”
ตอนนี้เขาอกเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง จำเป็นต้องหาคนมาระบาย และเทียนเป่ยก็เป็นเป้าหมายที่เหมาะสมที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
“หา?”
ได้ยินดังนั้น รูม่านตาของเทียนเป่ยหดตัวทันที อ้าปากค้างเล็กน้อย พึมพำกับตัวเอง “อะไรกัน? ไม่ใช่ปฏิเสธไปแล้วหรอกหรือ?”
“อาจารย์ ผมรู้สึกตัวไม่ค่อยสบาย นี่มันก็มีคนอื่นอยู่นี่นา? ถ้าอาจารย์อยากลองวิชา ไปหาหัวหน้ากลุ่มพวกนั้นก็ได้นี่”
พูดจบ ก็หันหลังเดินจากไปทันที
“ยืนให้นิ่งก่อน!”
หนิงไห่กระตุกมุมปาก
เขาน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ?
แค่ลองวิชากันเท่านั้นเอง
หนักสุดก็แค่โดนซักหมัด จะต้องหลบเขาเหมือนหลบโจรแบบนั้นเลยหรือ?
อาจารย์อารมณ์ไม่ดี ก็ซ้อมลูกศิษย์เป็นเรื่องปกติ!
อย่างสุภาษิตว่า กินข้าว นอนหลับ ตีลูกศิษย์
เทียนเป่ยตัวแข็งทื่อ หันกลับมาอย่างไม่เต็มใจนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น “อาจารย์ ปล่อยผมไปเถอะ ดูจากวันนี้ที่ผมทำผลงานได้ดีขนาดนี้ อาจารย์ไปหาคนอื่นเถอะ!”
“เอ็งนั่นแหละ”
หนิงไห่เบิกตาใส่มอง พูดเสียงไม่ดีนัก “ตั้งใจลองวิชากับข้าสักสองสามกระบวนท่า บางทีถ้าข้าอารมณ์ดี อาจจะมอบของเมื่อคราวที่แล้วให้เอ็งก็ได้”