"หื้ม?"
ซูโม่ตะลึง มือเบาๆ ลูบแก้มเล็กๆ ของเหยียนจิ่วซี "เสี่ยวซี ทำไมจู่ๆ ถึงคิดแบบนี้ล่ะ?"
งานแต่งงานมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต อย่างน้อย สำหรับเขาและเหยียนจิ่วซี ก็เป็นแบบนั้น!
ดังนั้น ซูโม่จะพยายามจัดงานแต่งงานให้ยิ่งใหญ่ที่สุด เท่าที่จะทำได้ เพื่อให้ผู้หญิงของเขาได้มีความทรงจำที่ดี
ตอนนี้เหยียนจิ่วซีพูดขึ้นมาว่าไม่อยากไปฮันนีมูน ทำให้เขาคิดไม่ค่อยออก
หรือว่า...
สาวน้อยคนนี้จะเป็นเหมือนกับแม่ ที่กลัวเรื่องความปลอดภัยของเขา?
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของซูโม่ก็เผยรอยยิ้มขื่นๆ ออกมาเล็กน้อย
ทุกอย่างมีสองด้านเสมอ ดีก็มี ไม่ดีก็มี
นี่คือราคาของการเป็นที่รู้จัก!
"ไม่มีอะไร"
เหยียนจิ่วซียิ้มบางๆ นั่งตัวตรงยืดเส้นยืดสาย รูปร่างอันน่าทึ่งเผยออกมาอย่างไม่มีที่ติ "ก็แค่รู้สึกว่าไม่จำเป็น รู้ไหมว่าฉันชอบความสงบ อยู่บ้านก็ดีแล้ว"
มองดูใบหน้าเล็กๆ ที่งดงามเกินจะพรรณนาตรงหน้า ซูโม่อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิกแก้ม "แต่คนอื่นเขาแต่งงานกันก็ไปฮันนีมูนกันทั้งนั้นนะ พอเราแก่ตัวไป คิดย้อนกลับมาก็เป็นความทรงจำที่ดีเหมือนกัน ทำไมถึงไม่อยากไปล่ะ?"
"โอ๊ย!"
เหยียนจิ่วซีป่องแก้ม มุ่ยปากเล็กน้อย พลางแกว่งแขนของซูโม่เบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการออดอ้อน "เสี่ยวโม่สุดที่รัก ก็ตกลงฉันทีเถอะนะ ฉันชอบอยู่กับเธอเงียบๆ คนเดียว สำหรับฉันแล้ว มีเธออยู่ด้วย อยู่บ้านก็เหมือนฮันนีมูนแล้วไง!"