“ข้าจะจับฉลากสุ่มรางวัล”
เสี่ยวโม่ดูเหมือนจะรู้ใจซูโม่อยู่แล้ว ทันใดนั้นเสียงของมันก็ดังขึ้นในสมอง
“พ่อหอม ขอเตือนเรื่องหนึ่ง แม้จับฉลากแบบระบุปลายทางก็เถียะ ไม่มีวันได้สกิลจุดไฟออกมาหรอก”
“ห๊ะ?”
ได้ยินดังนั้น ซูโม่ถึงกับอึ้งค้างทันที
เพิ่งจะเห็นแววหวังสักหน่อย ผลคือโดนราดน้ำเย็นซะไม่เหลือชิ้นดี
เย็นซะทะลุถึงหัวใจ~~~
“ทำไมล่ะ?” ซูโม่รีบถาม
เสี่ยวโม่: “สกิลจุดไฟจัดอยู่ในหมวดพลังวิเศษ มันเกินความสามารถของระบบ อยู่นอกขอบเขตที่ระบบทำได้”
ซูโม่กระตุกมุมปาก พูดว่า “แต่สกิลที่ผ่านมาทั้งหลาย…”
“สกิลพวกนั้นอยู่ในกรอบวิทยาศาสตร์ธรรมชาติทั้งนั้น!”
เสี่ยวเสี่ยวโม่อธิบาย “อย่างจำได้หลังเห็นเพียงครั้งเดียว ระบบแค่ปรับให้ความสามารถในการทำงานของเซลล์สมองพ่อหอมเพิ่มขึ้นอย่างถาวร พ่อหอมก็จะจำได้หลังเห็นเพียงครั้งเดียวได้แล้ว”
“ถึงแม้วิธีการพวกนี้จะเกินความรู้ความเข้าใจของมนุษย์ยุคปัจจุบัน แต่นั่นก็เพราะระดับอารยธรรมของมนุษย์ตอนนี้ยังต่ำไง”
“……”
ซูโม่ถึงกับอึดอัดจนแสบไส้
เอาวะ
จับฉลากก็ไม่มีทางรอด!
แล้วตอนนี้จะทำยังไง?
ก็ทำยังไง…ทำไม่ได้อยู่ดี!
แถมยังเป็นแบบไม่มีน้ำปลาน้ำส้มให้ปรุงด้วยนะ…
แล้วจะเอาไฟมาจากไหน?
ซูโม่เดินไปนั่งลงบนหาดทรายริมทะเล ความคิดในหัวหมุนไล่เร็ว
วินาทีนี้ ความรู้นานัปการพุ่งออกมาจากสมอง ไม่นานก็รวบรวมวิธีจุดไฟกลางแจ้งที่เคยอ่านเจอจากหนังสือออกมาครบถ้วน