“เสี่ยวเสี่ยวโม่ เจ้านอนหลับอยู่เหรอ? ทำไมไม่เห็นสกิลฟื้นฟูมีผลเลย?”
“ข้าไม่จำเป็นต้องหลับ เรื่องง่าย ๆ แบบนี้เจ้ายังไม่เข้าใจอีกเหรอ?”
“……”
ได้ยินเสียงของเสี่ยวเสี่ยวโม่ดังแว่วอยู่ในสมอง ซูโม่ก็ขยับริมฝีปากที่ซีดจางได้อย่างทรมาน
“ถึงขั้นตายขนาดนี้แล้ว ยังมีอารมณ์มาล้อเล่นกับฉันอีก? กลัวที่ฉันจะตายไม่ทันเวลาเหรือ?”
“พูดมาเร็ว ๆ ดิ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!”
เสี่ยวเสี่ยวโม่: “ท่านผู้ถือระบบ สกิลติดตัวฟื้นฟูมีผลเฉพาะบาดเจ็บระดับสามลงมาไป บาดเจ็บครั้งนี้ของท่านเกินระดับสามแล้ว ฟื้นฟูจึงซ่อมแซมไม่ได้”
“……”
ฟังแล้วซูโม่แทบปวดหัวแตก บ่นพึมพำว่า “ไม่ใช่ว่าถ้าไม่ก่อเรื่องกับชีวิตตัวเองก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ? ตอนนี้มาบอกว่าซ่อมไม่ได้ จะกลั้นให้ฉันโกรธตายกันเลยเหรอ?”
เสี่ยวเสี่ยวโม่: “ท่านผู้ถือระบบ การกระทำครั้งนี้ของท่าน มันไม่ใช่การก่อเรื่องกับชีวิตตัวเองแล้วเหรอ?”
“ว่าง ๆ ไม่รู้จะทำอะไร จุดประทัดทำไม! แถมยังเป็นประทัดฉบับพิเศษเสริมแรงสุดขั้วอีก!”
ประทัด?
ซูโม่แทบหายใจไม่ทัน สีหน้าเจ๊กปนเฮฮา พึมพำว่า “เจ้าเรียกขีปนาวุธอาวุธนิวเคลียร์นั่นว่าประทัด?”
“ไม่ใช่เหรอ?”
เสี่ยวเสี่ยวโม่: “อาวุธชนิดนี้ในสายตาของพวกมนุษย์เจ้าอาจเป็นอาวุธที่แกร่งที่สุดแล้ว แต่ในสายตาข้า ก็แค่เก่งกว่าประทัดขึ้นนิดหน่อยเท่านั้น พอวันหนึ่งโลกได้รับการปรับยกระดับเป็นอารยธรรมชั้นหนึ่ง เจ้าถึงจะรู้ว่าอะไรคือความหมายของคำว่าอาวุธ”