หลินไห่ ชั้นใต้ดิน
หกโมงเช้า เหยียนจิ่วซีค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งจากที่นอน ความอ่อนล้าที่ส่งมาทั้งร่างกายทำให้รู้สึกไม่สบายจนแม้แต่นิ้วก็ไม่อยากขยับสักนิด
มองไปที่แม่ของซูที่หลับสบายอยู่ข้างกาย หยานจิ่วซีลากร่างที่เปี่ยมอ่อนล้าลุกลงจากเตียงอย่างเบามือ
ออกจากห้องนอนมา เธอนั่งลิฟต์ลงมาที่ชั้นใต้ดินชั้นแรก
เมื่อมาถึงแท่นพลังงานด้านซ้ายของห้องพักผ่อนชั้นหนึ่ง หยานจิ่วซีเห็นว่ามีท่อสีดำหนึ่งเส้นปักอยู่ที่ตัวเสี่ยวเสี่ยวซี
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด น่าจะเป็นสายชาร์จพลังงาน
หยานจิ่วซียืนนิ่ง เอ่ยถามเบา ๆ “เสี่ยวเสี่ยวซี ตอนนี้ชาร์จพลังงานได้เท่าไหร่แล้ว?”
เสียงคำถามเพิ่งตก ดวงตาของเสี่ยวเสี่ยวซีก็ส่องประกายสีม่วง ตอบกลับมาว่า “10.2% ต้องรออีก 9 ชั่วโมง 40 นาทีจึงจะถึง 20% ขอให้นางสาวผู้เป็นเจ้าของใจเย็นรอเวลาด้วย”
ใบหน้างดงามของหยานจิ่วซีมีทั้งความกังวล ความหวัง และรสขมขื่น
ใจเย็นรอเวลา?
ที่รักของเธอยังไม่รู้เป็นตายรู้ดีร้าย จะให้ใจเย็นรอได้ยังไง!
ถ้าทำได้ หยานจิ่วซีอยากบินตรงไปหาตัวซูโม่ให้เร็วที่สุดตอนนี้เลย
จะมีชีวิตหรือจะจากไป เธอก็จะตามรอยเท้าของซูโม่ไปให้ถึง
หยานจิ่วซีหันกายกลับ มองไปที่เครื่องมือวิทยาศาสตร์นานัปการในชั้นใต้ดิน ในความพร่าเลือน ดูเหมือนเห็นภาพร่างที่ยุ่งวุ่นของซูโม่ เธอเผลอเหม่อละเมยไปนานนับนาที
เมื่อสติกลับมา เธอถอนหายใจเบา ๆ “เสี่ยวโม่ ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่ ต่อจากนี้ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอทิ้งฉันไปเด็ดขาด จะไม่มีวัน!!!”