สุดกลัว... บรรยากาศที่เงียบกริบจู่ ๆ ~~~
ถ้วยชาในมือของผู้อาวุโสเฉินหยุดค้างอยู่ปาก ริมฝีปากขยับแง้ง ๆ สีหน้าอึดอัดสุดซ่อน
ส่วนประมุขที่กำลังดื่มชาอยู่กระพริบตาปริบ ๆ เงียบไปสองวินาที แล้วก็หัวเราะคำรณขึ้นมาจื๋อเลย
หัวเราะไปพลางก็รีบสะบัดหางให้พ้นตัว “ไม่เกี่ยวกับฉันนะ! ไอเดียนี้เป็นของลุงเฉินคนเดียว แกเด็กน้อยนี่ก็ได้ยินเมื่อกี้แล้ว ฉันเพิ่งรู้เรื่องนี้เหมือนกัน”
“……”
ผู้อาวุโสเฉินหน้ามืดลงนิด ๆ
นี่หรือที่เขาเรียกว่า ‘เพื่อนตายก็ตาย ฉันอย่าให้ตาย’?
ใจดำสุด ๆ !!!
“เฮือก — ”
ผู้อาวุโสเฉินเลยเสียอารมณ์ดื่มชา วางถ้วยลงแล้วยิ้มแฉ่งเปลี่ยนเรื่องคุยทันที “แกไม่ใช่กำลังยุ่งอยู่กับการสร้างสถานีอวกาศระหว่างประเทศอยู่เหรอ?”
“ตอนนี้คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”
ซูโม่ไม่ตอบ นั่งลงข้าง ๆ ผู้อาวุโสเฉินด้วยดวงตาเพียก ๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ ๆ “เรื่องความคืบหน้าของสถานีอวกาศค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้ฉันอยากรู้ก่อนว่าทำไมแกถึงโกงฉัน?”
ผู้อาวุโสเฉิน “……”
ได้
เรื่องนี้มันผ่านไปไม่ได้แล้ว!
“ก็...”
เขาอึ้ง ๆ ตาลอยนิดหน่อย ส่งสายตาไม่พอใจไปยังประมุขฝั่งตรงข้ามอย่างแอบแฝง
ประมุขแกล้งเป็นไม่เห็น ยิ้มแฉ่งว่า “ลุงเฉิน มองฉันทำไม?”
“คนที่หลอกคือแก ไม่เกี่ยวกับฉัน ตามฉันดู แกควรให้คำอธิบายกับซูโม่สักหน่อย จะหลอกคนได้ไง?”
สีหน้าผู้อาวุโสเฉินมืดขึ้นอีก ใบหน้าแข็งค้าง “อย่ามาพูดง่ายเพราะไม่ใช่ปัญหาของตัวเอง ที่ฉันหลอกซูโม่ก็เพื่อเป็นปีกให้แกรึ!”