บ่ายสามทุ่มสามสิบเจ็ดนาที
เมื่อชายวัยสี่สิบห้าสิบคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้องประชุม หวังปิงที่นั่งอยู่ใต้ซูโม่ก็ลุกขึ้นยืนทันที พูดว่า “อาจารย์ซู วิศวกรการบินอวกาศระดับสูงทั้งแปดคนมาครบแล้วครับ เริ่มได้เลย”
“ดี!”
ซูโม่ปรบมือเบา ๆ สายตาคมกริบกวาดไล่ไปบนใบหน้าของทุกคน
ช่วงเวลานี้ ไม่มีใครกล้าดูถูกเขาแม้แต่น้อย
ในเซี่ยกั๋ว ไม่มีใครกล้าดูถูกซูโม่ และไม่มีใครมีคุณสมบัติพอจะทำแบบนั้นด้วย!
“วันนี้เรียกทุกคนมา เพราะมีเรื่องหนึ่งต้องประกาศ”
ซูโม่จัดระเบียบความคิด แล้วหยิบแผ่นภาพวาดที่ยับยู่ยี่จากกระเป๋ากางเกงออกมา มันคือภาพแบบสถานีอวกาศหลักของโครงการร้อยดาวระยิบนั่นเอง แค่ตอนนี้มันดูหรูหราไม่เป็นท่าเท่าไร
เขาวางแบบแปลนลงตรงหน้าหวังปิง แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “นี่คือแบบแปลนสถานีอวกาศที่ผมออกแบบ ผู้อำนวยการหวังช่วยแจกให้ทุกคนดูได้ ตรงไหนไม่เข้าใจถามได้เลย”
แบบแปลนสถานีอวกาศ?
เวอร์!
หวังปิงเวอร์จนหมดสภาพ!!!
สีหน้าของเขาสลับซับซ้อนสุด ๆ เขาคิดว่าการประชุมครั้งนี้เป็นแค่การกำหนดทิศทางการวิจัย ใครจะไปเดาว่าซูโม่ถึงกับหยิบแบบแปลนออกมาให้ดูด้วย
พระเจ้าจอร์จ!!!
วินาทีนั้นเขารู้สึกเหมือนซูโม่กำลังเล่นตลกกับตัวเอง
คิดก็คิดอย่างนั้น แต่หวังปิงก็ยังหยิบแบบแปลนตรงหน้าขึ้นมาอ่านเงียบ ๆ แค่แวบเดียว เขาก็อึ้งเหมือนคนบ้า
แบบแปลนนี่มัน...
เขารีบไล่ดูแบบแปลนทั้งหมดจนจบ แล้วก็กลั้นไม่ได้ที่จะสบถออกมา “โว้ยยย!”