"ไอ้เด็กนี่เจ็บป่วยอะไรหรือเปล่าวะ"
เสียงของท่านเฉินดังกึกก้องจนซูโม่รู้สึกแก้วหูสั่นคลอน
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ท่านเฉินมอบเหรียญรางวัลอันดับหนึ่งสิบหนุ่มใหญ่แห่งชาติให้เขามาจนถึงวันนี้ นี่ยังเป็นครั้งแรกที่ท่านเฉินตะโกนใส่เขา
พูดตามตรง เขาก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมานิด ๆ จริง ๆ
ก็เพราะว่าถ้าแผนร้อยดาวระยิบสำเร็จ คนที่ได้ประโยชน์ก็มีแต่เซี่ยกั๋วเท่านั้น
แต่อารมณ์แบบนี้มันมาเร็วไปก็หายเร็ว
ซูโม่ยกมือขึ้นเกาหูตัวเองเบา ๆ แล้วบ่นอุบอิบว่า "ท่านเฉินครับ อย่าเพิ่มอารมณ์สิครับ เราคุยกันดี ๆ ได้ คนอื่นไม่รู้เรื่องเห็นทีไร จะคิดว่าท่านจะลงมือตีคนแล้ว!"
"ตีคน?"
ท่านเฉินทำหน้าดุด่า "ตอนแรกยังไม่ได้คิดแบบนั้นเลย พอไอ้เด็กนี่พูดเตือนขึ้นมา นั่นสิ ยิ่งคิดจะเข้าไปเตะสักรอบเลย"
"......"
เห็นซูโม่ทำหน้าเหมือนจะอดขำอดหมั่นไส้ไม่ได้ ท่านเฉินหัวเราะหยอกล้ออย่างหมั่นไส้ "อย่าทำหน้าน้อยใจให้ข้าดูเลย เจ้ารู้ตัวเองเหรอว่าเพิ่งพูดเรื่องอะไรออกมา"
"เรายังไม่ได้พัฒนาสถานีอวกาศนานาชาติสำเร็จเลย แต่เจ้ากลับวางแผนวิธีเปิดเผยเทคโนโลยีแกนกลางให้คนอื่นไปแล้ว ข้าแม้แต่จะว่าก็ไม่อยากจะว่า บอกหน่อยซิ สิ่งที่เจ้าทำนี่มันเรื่องของคนหรือเปล่า?"
"ไม่อยากจะว่าแต่ยังว่าอยู่งั้นเหรอ?"
ซูโม่บ่นพึมพำเสียงเบา
"......"
"......"
ผู้มีอิทธิพลทั้งสองถูกประโยคนั้นอัดจนพูดไม่ออก ห้องทำการตกอยู่ในความเงียบงัน
แรงกระเพื่อมที่คำพูดของซูโม่ก่อขึ้นในใจของทั้งคู่ใหญ่โตมาก ๆ