ตัวร้ายตายเพราะปากเยอะ?
ได้ยินแบบนั้น คนชุดดำถึงกับงันค้างไปแวบหนึ่ง ก่อนสายตาจะลอยขึ้นมาเป็นรอยหยันเยาะ เขาไม่พูดอะไร แต่ยกมือขวาขึ้นมาวางไว้ที่เอวราวกับโชว์มายากล
วินาทีถัดมา มือขวาดึงเร็ว ดาบอ่อนปรากฏขึ้น
เห็นดาบอ่อน ซูโม่ขมวดคิ้วเลิกขึ้น ทำเสียงเซ็งๆ ว่า "หายากจริง ๆ นะเรา งั้นก็เอาเถอะ งั้นฉันเล่นด้วยให้"
หลงอู่รีบคว้าซูโม่เอาไว้อย่างตื่นตระหนก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง กระซิบเบา ๆ "อาจารย์ซู หรือ...ให้ฉันขึ้นไปก่อนดีไหม?"
"เธอเหรอ?"
ซูโม่ส่ายหน้าช้า ๆ "พี่ห้า แม้เธอจะไม่ได้โดนพิษ ก็ไม่ใช่คู่มือของผู้ชายคนนี้อยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้พลังที่เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งของปกติด้วยซ้ำ ฝากไว้กับฉันก็พอ"
ชั่วขณะนั้น หลงอู่ไม่รู้จะพูดอะไรดี ความรู้สึกในใจวุ่นวายประหลาดยิ่ง
ที่แท้ครั้งนี้เธอมาหลินไห่ก็เพื่อปกป้องซูโม่
แต่สภาพตรงหน้า ไม่ว่าจะมองยังไง กลับดูเหมือนซูโม่เป็นคนปกป้องเธอซะมากกว่า...
"เสี่ยวโม่ มีคนมาจากบ้านไหม?"
ขณะนั้นเอง เสียงของเหยียนจิ่วซีที่ยังงัวเงาก็ดังแว่วมาจากด้านบน เธอขยี้ตาเดินลงบันได แต่โชคดีที่ยังเดินไม่ถึงโค้งบันได จึงยังไม่เห็นสภาพในห้องรับชั้นหนึ่ง
ซูโม่ขมวดคิ้ว รีบส่งสายตาเป็นสัญญาณให้หลงอู่
หลงอู่เข้าใจทันที รีบลุกขึ้นเดินไปทางบันได สอดตัวบีบเหยียนจิ่วซีไว้ตรงโค้งบันได "เสี่ยวซี ข้างล่างกำลังประลองวิชาอยู่ อาจจะเสียงดังนิดหน่อยนะ แถมชุดแบบนี้ของเธอก็ไม่เหมาะจะออกมาให้ใครเห็น ไปเถอะ พี่พาไปเปลี่ยนชุดกัน"