ถ้าฆ่าซูโม่ได้ แม้พวกเขาจะต้องตายหมดในเซี่ยกั๋วก็ยอมทั้งเป็น
น่าเสียดาย...
ความฝันสวยงามแค่ไหน ความจริงก็โหดร้ายแค่นั้น!
ความเร็วของทั้งสามคนรวดเร็วสุดขีด เร็วจนเทียนเป่ยกับหลงเอ้อร์ยังไม่ทันตั้งตัว
เมื่อทั้งสองรู้ตัววันทัน ก็ห้ามการโจมตีของทั้งสามที่มีต่อซูโม่ได้แล้ว ทั้งคู่รีบตกใจตะโกนลั่นพร้อมกัน
"หยุดเดี๋ยวนี้!"
"อยากตายหรือไง!"
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะลงมือทำอะไร ซูโม่ก็ยกมือขวาขึ้นเบา ๆ ร่างสั่นหวือหนึ่งครั้ง จากนั้นก็ยืนอยู่ที่เดิมอย่างสุขสบาย ราวกับไม่เคยขยับตัวไปไหนเลย
แต่ชายดำทั้งสามกลับหยุดนิ่งอยู่ห่างจากซูโม่ไม่ถึงหนึ่งเมตร เหมือนถูกวิชาสะกดร่างเล่นงาน
วินาทีถัดมา ร่างของชายดำทั้งสามก็หอบทรุดลงกับพื้น หายใจหยุดลง
ภาพตรงหน้าทำให้เทียนเป่ยกับหลงเอ้อร์ตาค้าง ต้องยกมือขยี้ตาตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา
นี่...
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
พวกเขายังไม่ทันเห็นอะไรชัด ๆ ซูโม่ก็เอาทั้งสามคนออกไปแล้ว?
เฮ้ย——
นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!
"อา...อาจารย์ซู..."
ผ่านไปเกือบสิบวินาทีกว่า เทียนเป่ยถึงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
ส่วนหลงเอ้อร์แม้ไม่พูดอะไร แต่ความตกตะลึงในใจไม่น้อยกว่าเทียนเป่ย แถมยังมากกว่าอีก
ตอนอยู่ประเทศต้าหยาง เขาเคยปะทะกับซูโม่มาก่อน ตอนนั้นทั้งคู่ต่างเก็บฝีมือไว้ แพ้ชนะกันไม่ได้
แต่ในใจของหลงเอ้อร์ก็ประเมินฝีมือของซูโม่ไว้พอสมควร ทว่าเหตุการณ์เมื่อกี้ทำลายความเข้าใจของเขาจนราบคาบ
เว่อร์ไปหน่อย?
ไม่!
เรื่องนี้คำว่าเว่อร์ใช้ไม่ได้แล้ว ต้องบอกว่า...เลยเถิดเลยเถิบไปมากกว่า!