อพาร์ตเมนต์หมายเลข 82
“ท่านอธิการ ท่านเบาใจได้เลย”
หลังจากคุยกับหลี่เหรินฮุยเกือบชั่วโมงหนึ่ง บทสนทนาก็จบลง พอวางสาย ซูโม่เดินไปที่ตู้กดน้ำ รินน้ำใส่แก้วแล้วยกดื่มรวดเดียวหมด
“ท่านอธิการนี่ช่างคุยเก่งจริง ๆ เรื่องเดียวพูดได้เกือบชั่วโมง นี่มัน...”
“เสี่ยวโม่ เมื่อกี้ที่เธอพูดน่ะเอาจริงเหรอ?”
กับคำบ่นของซูโม่ เหยียนจิ่วซีหัวเราะเบา ๆ ในหัวมีแต่คำพูดสุดตะลึงของซูโม่เมื่อครู่
“หืม?” ซูโม่วางแก้วน้ำ เกาหัวอย่างงง ๆ
“อะไรอีกล่ะ?”
เหยียนจิ่วซีกลอกตาใส่ซูโม่ครั้งหนึ่ง เสียงเบาลง “ก็เรื่องหอคอยศักดิ์สิทธิ์ไง!”
“อ๋อ เรื่องนี้เอง!”
ซูโม่ยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบคำถามนั้นตรง ๆ กลับลากเก้าอี้มานั่งข้างเหยียนจิ่วซี ชี้ไปที่เส้นบนขาตั้งภาพ แล้ววิจารณ์เบา ๆ “เสี่ยวซี เส้นพวกนี้เธอวาดดีกว่าตอนแรกเยอะเลยนะ ไม่เลว ๆ!”
“เสี่ยวโม่!”
เหยียนจิ่วซีจ้องซูโม่ด้วยความหน่ายใจ ท่วงท่าชั่วพริบตานั้นทำให้ซูโม่ถึงกับกลืนน้ำลาย
“เสี่ยวซี ช่วยเก็บเสน่ห์ตัวเองบ้างได้ไหม”
ซูโม่พูดกึ่งจริงกึ่งเล่น “ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้ต่อไป ผมเกรงว่าผมอาจจะอดใจไม่ไหวแล้วกินเธอซะเลยก็ได้”
“บ้าไปแล้ว!” เหยียนจิ่วซีแกล้งถ่มน้ำลายใส่ ใบหน้าเล็ก ๆ แดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“เฮ้อ เธอนี่ ชอบเปลี่ยนเรื่องตลอดเลย”
เหยียนจิ่วซีวางพู่กันในมือลง แล้วโอบแขนของซูโม่ไว้ น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล ฟังแล้วทำให้ใจของซูโม่คันยุกยิก