"ท่านอธิการโนเอล ซูโม่เป็นอัจฉริยะขั้นสุดยอดที่วงการคณิตศาสตร์พบเจอได้ยากในรอบร้อยปี พันปี หรือแม้แต่หมื่นปีเลยทีเดียว เรื่องนี้ไม่มีผิด!"
คลาวด์ที่นั่งอยู่ด้านข้างขมวดคิ้วแน่น กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "แต่เขาคือคนของเซี่ยกั๋ว ไม่ใช่คนของเมืองโอเชียน่าเรา ต่อให้เขาประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็ดูจะไม่เกี่ยวอะไรกับเรานี่?"
"ฉันไม่เห็นด้วยกับทรรศนะของรองอธิการคลาวด์เท่าไรนัก"
เจเน็ตที่นั่งอยู่อีกด้านแย้งขึ้นว่า "ฉันคิดว่าวิชาการนั้นไร้พรมแดน การที่ซูโม่ไขข้อสันนิษฐานคณิตศาสตร์ใหญ่ได้ถึงสองข้อ ถือเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับมวลมนุษยชาติ!"
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา หลายคนก็พยักหน้าหงึกหงัก พวกเขาเห็นด้วยกับมุมมองของเจเน็ตอย่างยิ่ง
"ให้ฉันพูดให้จบก่อนเถอะ"
โนเอลมองทั้งคู่แวบหนึ่ง แล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "นอกจากเรื่องนี้แล้ว ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ทางเบื้องบนรู้ว่าซูโม่กำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยของเรา จึงมีคำสั่งลงมาที่มหาวิทยาลัยเรา"
"คำสั่งอะไร?"
"ดึงตัวซูโม่มาให้ได้!"
……
ในเวลาเดียวกัน ณ อพาร์ตเมนต์หมายเลข 82
"ท่านอธิการ ใจเย็น ๆ ก่อนครับ ก็แค่ข้อสันนิษฐาน SJJ เอง ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนี้ก็ได้ ใจเย็น ใจเย็น..."
ซูโม่ถือโทรศัพท์เปิดลำโพง ยืนพิงขอบหน้าต่าง กล่าวปลอบหลี่เหรินฮุยด้วยสีหน้าเอือมระอา เหยียนจิ่วซีที่นั่งฝึกวาดเส้นอยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วก็แอบขำไม่หยุด