"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็แจ้งซูโม่ให้กลับประเทศเถอะ!"
ชายชราในชุดทหารเอ่ยขึ้น "ในต่างแดนมีปัจจัยไม่แน่นอนมากเกินไป ยังไงก็ควรเล่นอย่างปลอดภัยไว้ก่อน"
คำพูดนี้ทำให้คนอื่นๆ เห็นด้วยอย่างยิ่ง ยกเว้นอยู่คนเดียว นั่นคือท่านเฉิน
อะแฮ่ม——
"คือว่าข้ามีเรื่องจะบอกพวกท่านเรื่องหนึ่ง"
"เรื่องอะไร?"
ในทันใดนั้นเอง สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ท่านเฉิน
"อธิการบดีมหา'ลัยชิงหัวได้สอบถามความคิดเห็นของซูโม่ไปแล้ว"
ท่านเฉินพูดช้าๆ "ระยะนี้ซูโม่ไม่ได้คิดจะกลับประเทศ อยากอยู่ที่กาเม่ยเล่อสักพัก"
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป
ท่านเฉินเห็นดังนั้น ก็รีบอธิบาย "พวกท่านอย่าเข้าใจผิดนะ ไม่ใช่ที่พวกท่านคิดกัน ซูโม่เด็กคนนี้ดูเหมือนว่ากำลังเล็งหอคอยศักดิ์สิทธิ์ของกาเม่ยเล่ออยู่"
หลังจากได้ฟังคำอธิบายของท่านเฉิน สีหน้าของทุกคนก็กลับคืนสู่สภาพปกติ
"โอ?"
ชายชราในชุดจงซานเอ่ยด้วยความประหลาดใจ "เท่าที่ข้ารู้ หอคอยศักดิ์สิทธิ์ของกาเม่ยเล่อ นอกจากนักศึกษาของมหาวิทยาลัยนั้นแล้ว คนนอกก็ไม่สามารถเข้าได้ไม่ใช่หรือ?"
"ใช่แล้ว!" ท่านเฉินพยักหน้าอย่างไม่ปิดบัง
"เข้าไปไม่ได้แล้วจะเล็งหอคอยศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร?"
"ใครบอกว่าเข้าไปไม่ได้?"
วันนี้หลี่เหรินฮุยได้เล่าเหตุการณ์ที่ซูโม่ประสบที่กาเม่ยเล่อให้ท่านเฉินฟังทั้งหมดทางโทรศัพท์ เมื่อมองดูสีหน้างุนงงของทุกคน ท่านเฉินก็ยิ้มแล้วอธิบาย "ซูโม่เด็กคนนี้ได้นัดหมายกับรองอธิการบดีของกาเม่ยเล่อว่าจะแข่งกัน ขอแค่ชนะก็จะได้รับโควต้าเข้าหอคอยศักดิ์สิทธิ์"