เก็บกวาดภาษี?
เหยียนจิ่วซีอึ้งไปแป๊บหนึ่ง แล้วใบหน้าเล็กก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เธออายจนโกรธ จึงบีบเอวซูโม่แรง ๆ หนึ่งครั้ง
“ฮือ้ย——”
ความเจ็บที่เอวทำให้ซูโม่สูดลมหายใจเข้าพรืด เหยเกศักดิ์เริ่มต้นเป็นเสียงเหยเก
ไม่ใช่หรอก ความเจ็บที่เอวทำให้ซูโม่สูดลมหายใจเข้าพรืด แล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “เสี่ยวซี ทำแบบนี้คือจะฆ่าผัวตัวเองหรือไง?”
“ใครให้พูดจาไม่ผ่านหู!”
เหยียนจิ่วซีถุยน้ำลายเบา ๆ แล้วแสร้งทำหน้าโกรธจัด
แต่เธอไม่รู้เลยว่าในสายตาของซูโม่ ท่าทางนั้นไม่มีแรงขู่แม้แต่น้อย กลับดูน่ารักเป็นพิเศษ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือลูบหัวเล็ก ๆ ของสาวน้อยคนนี้
แววตานั้น... เหมือนมองลูกสาวชะมัด
เหยียนจิ่วซีมุดปากน้อย ๆ แล้วยื่นมือขวามาตรงหน้าซูโม่ “ฉันให้เอาเหรียญทองออกมาไง นายนึกถึงอะไรล่ะ?”
“ล้อเล่นน่ะ ล้อเล่น...”
ซูโม่ยิ้มแฉ่ง แล้วหยิบเหรียญทองสามเหรียญจากกระเป๋าส่งให้เหยียนจิ่วซีถือไว้ พร้อมเสียงที่แฝงความรังเกียจ “เหรียญทองกีฬามหาวิทยาลัยนานาชาติปีนี้แย่มาก ใช้วัสดุผลิตขี้เหนียวชะมัด!”
“นายนี่นะ!”
เหยียนจิ่วซีหัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน “เหรียญทองเป็นสัญลักษณ์ของเกียรติยศ แม้จะทำจากไม้ก็เถอะ นั่นก็คือเกียรติยศ!”
“ท่านภรรยาพูดถูกต้องที่สุด”
ซูโม่ขมวดคิ้วขึ้น สายตาที่มองเหยียนจิ่วซีค่อย ๆ กลายเป็นเปลวเพลิงร้อนแรง
ชายหนุ่มสาวสาว อยู่ห้องเดียวกันสองคน