ในโรงยิมแน่นขนัดไปด้วยผู้ชม
เมื่อสมาชิกทั้งสองทีมเดินเข้าสนาม เสียงเชียร์ก็ดังกระหน่ำไม่หยุดหย่อน
"ซูโม่ พี่สาวรักนาย!"
"ลู่เฟย พ่อเชียร์นาย!"
"ทีมเซี่ยกั๋ว สู้ ๆ !"
…………
"โธ่เว้ย นี่แฟนคลับพวกนี้มันอะไรกันเนี่ย?"
ใบหน้าของลู่เฟยก็เถือกดำลงโดยไม่ได้ตั้งใจ
ทำไมกันเนี่ย?
ซูโม่ได้ยินแต่ 'พี่สาวรักนาย' ทำไมถึงตัวเขากลายเป็น 'พ่อเชียร์นาย' ไปล่ะ?
นี่มัน——
ดาวเอ๊ยดาว!
เฮงซวยจริง ๆ !
"ฮ่า ๆ ——"
ซูโม่หัวเราะออกมาไม่ทันตั้งตัว แล้วตบไหล่ลู่เฟยอย่างมีนัยยะ "เก่งนะเพื่อน แฟนหนุ่มนายเยอะชะมัด!"
อีกสามคนที่ได้ยินประโยคนี้ อดกลั้นจนหน้าแดงก่ำ แต่ไหล่ที่สั่นเหมือนกันนั่นแหละที่เผยความคิดจริงของพวกเขาออกมา
"ฉันไม่เอาดีกว่า!"
ลู่เฟยกลอกตามองฟ้าอย่างช่วยไม่ได้
มุกตลกจบลง สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นพร้อมกัน
คู่แข่งวันนี้คือทีมลานหยาง ฝีมือแข็งแกร่งมาก ตลอดมาทีมลานหยางก็เป็นทีมที่ได้รับการยอมรับว่าแกร่งที่สุดรองจากทีมโอเชียน่า
แน่นอนว่านี่ก็เกี่ยวข้องกับแคมป์ฝึกเยาวชนของพวกเขาด้วย
ประเทศลานหยางมีระบบบริหารจัดการด้านนี้อย่างเป็นระบบ อัจฉริยะบาสเกตบอลผลิตออกมาไม่ขาดสาย ไม่เคยขาดแคลนคนเก่งเลย
ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นรายการแข่งขันระดับไหน ทีมลานหยางก็ไม่เคยหลุดจากสามอันดับแรกเลย
เมื่อทั้งห้าคนเดินมาถึงโซนพัก อู๋อีเฉิงก็เดินตรงเข้ามาหาทันที แล้วเอ่ยแนะนำ "วันนี้คือศึกสุดท้าย ทุกคนต้องตั้งรับอย่างเต็มที่ ขอแค่ชนะเกมนี้ คืนนี้เมายันตายไม่กลับบ้าน!"