เสิร์ฟสายฟ้าแลบ แต้ม!
รุกแหลก ความเร็วบอลทาบสายฟ้าแลบเสิร์ฟได้เลย แต้ม
หลังจากนั้นจังหวะเกมก็คือ...
แต้ม!
แต้ม!
แต้ม!!!
สามนาที เกมเล็กแรกจบด้วยสกอร์ 11:0
นอกจากจังหวะเสิร์ฟแล้ว ฟุจิตะอิโยะ กับคาวามูระ ยาสึเอะ ไม่ได้แตะบอลเลยสักครั้ง แน่นอน ยังมีอีกคนที่สภาพหนักกว่าพวกเขา นั่นก็คือ เจิ้งฉางตง
ทั้งเกม เขายืนอยู่ข้างหลังซูโม่ เฉย ๆ
ไม่ได้ทำอะไรเลย โอ๊ะ...ไม่ใช่สิ เขาเก็บบอลนี่นา!
นี่แหละมั้ง สิ่งเดียวที่เขาทำได้ในรอบชิงครั้งนี้
บนโต๊ะผู้บรรยาย
ฟานหย่งคัง หน้าชาอย่างแรง หันไปทางหลีลี่ฟานที่อยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยอย่างทอดถอนใจ "ลี่ฟาน ตอนนี้ฉันเห็นด้วยกับที่นายพูดก่อนหน้านี้แล้วล่ะ"
"อาจารย์ซู...ไร้เทียมทานจริง ๆ!"
หลีลี่ฟานยิ้มเจื่อน ๆ แล้วถอนหายใจแผ่ว ๆ "โชคดีนะ ที่ซูโม่ไม่ได้เป็นนักกีฬาเทเบิลเทนนิสอาชีพ ไม่งั้นคงเป็นฝันร้ายของนักกีฬาปิงปองทั่วโลก รวมถึงของเซี่ยกั๋วด้วย"
"เพราะพอมีซูโม่อยู่แล้ว แชมป์ก็ต้องเป็นของเขาคนเดียว ไม่มีทางพลิกโผแน่นอน!"
ฟานหยงคังพยักหน้ารับ พลางรู้สึกขม ๆ ในใจ
เขารู้สึกว่าตัวเองเจอศึกวอเตอร์ลูครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่มาบรรยาย เพราะในเกมย่อยแรกเมื่อกี้ เขาพูดไปแค่ไม่กี่คำเอง
เสิร์ฟแต้ม บุกแต้ม สวยมาก...