“แล้วไม่ใช่เพราะคุณเหรอ?”
ประโยคนี้ดังขึ้น สีหน้าของทุกคนในที่นั้นเปลี่ยนไปพร้อมกัน
คนที่อยู่ตรงนี้ล้วนเป็นจิ้งจอกแก่ผู้มีวางอุบายลึกซึ้ง ถ้านั่งถึงตำแหน่งวันนี้ได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
จากน้ำเสียงของซูโม่ พวกเขาได้ยินว่ามีอะไรผิดปกติ
ซูโม่ดูเหมือนว่า...
ดูเหมือนจะเชื่อแล้วว่าเหยียนจี้จวินคือฆาตกร!
ใช่แล้ว ก็คือความรู้สึกแบบนั้น
พวกเขางงสุด ๆ ว่าทำไมซูโม่ถึงคิดแบบนั้น...
สีหน้าของเหยียนจี้จวินเปลี่ยนฉับพลัน เขาพูดเสียงเย็นว่า “อาจารย์ซู กรุณาพูดให้ชัด ๆ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ คุณมีสิทธิ์อะไรมาใส่ความผม?”
“มีสิทธิ์อะไร?”
มุมปากของซูโม่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย เขาพูดเรื่อย ๆ ว่า “ก็มีสิทธิ์ด้วยหลักฐานไง!”
“ดี งั้นก็พูดมาให้ฟังสิ”
เหยียนจี้จวินจ้องมองซูโม่อย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม ใบหน้าไม่มีแม้แต่ความกลัวเล็กน้อย
ซูโม่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย กวาดสายตากวาดดูเหยียนจี้จวินตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “ครั้งนี้เรื่องเทคโนโลยีสิทธิบัตรถูกขโมย ฆาตกรไม่ได้ทิ้งหลักฐานอะไรไว้เลยจริง ๆ แต่ในโลกนี้มีอาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบตรงไหน? ตาข่ายฟ้ากว้างใหญ่แต่ไม่มีรูรั่ว ถ้าลงมือทำแล้ว ย่อมต้องทิ้งร่องรอยบ้าง แค่ไม่ง่ายนักที่จะหาเจอเท่านั้นเอง”
“บังเอิญ สายตาผมดี แถมมีเทคนิคเยอะด้วย เลยเจอมานิดหน่อย”
พูดจบ เขาเคาะคีย์บอร์ดโน้ตบุ๊กไม่กี่ครั้ง จอภาพใหญ่ก็แสดงภาพที่ดูคล้ายกราฟคลื่นหัวใจขึ้นมา