“หนุ่มซู เจ้าจะพูดเรื่องอะไรล่ะ”
“ก็เรื่องการขโมยเทคโนโลยีนั่นแหละครับ”
เมื่อได้ยินคำถามของประมุขประเทศ ซูโม่ยิ้มบาง ๆ “แม้ฆาตกรจะถูกจับตัวได้แล้ว แต่ว่ากันตามตรง เหยียนจี้จวินก็เป็นได้แค่หมากตัวหนึ่ง หมากของประเทศต้าหยาง ผู้อยู่เบื้องหลังตัวจริงคือประเทศต้าหยางต่างหาก”
“และจากเรื่องนี้ ทุกท่านคงมองออกแล้วว่าตอนนี้ประเทศต้าหยางยังเป็นฮิกกินสันที่ถืออำนาจอยู่ สภาที่ประชุมน่ะเป็นแค่ฉากหน้าที่วางไว้ให้คนดูเท่านั้น”
“มาคิดลับแผนสิทธิบัตรเทคโนโลยีของประเทศเรา เรื่องแบบนี้ไม่จบง่าย ๆ หรอกครับ ว่าแต่… มาไม่แล้วไม่ไป ก็ไม่ใช่มารยาท เราก็ต้องตอบรับของขวัญพวกเขากลับไปบ้างสิ!”
“ตอบรับของขวัญ?”
ประมุขประเทศกับท่านเฉินมองซูโม่ที่ยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า ต่างก็ขนลุกซู่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เด็กหนุ่มคนนี้ต้องวางแผนอะไรไม่ซื่อแน่ ๆ …
…………
บ่ายแก่ ๆ เกือบสามโมง
ซูโม่กลับมาถึงหลินไห่
พอกลับถึงบ้านก็ไม่เห็นเหยียนจิ่วซีที่ไหน
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเหยียนจิ่วซีหนึ่งสาย
“สาว ไปไหนมา?”
“ฉันอยู่ที่บ้านพ่อแม่น่ะ นายกลับมาแล้วเหรอ?”
“กลับมาแล้ว เดี๋ยวไปหา”
“โอเค”
วางสายแล้ว ซูโม่ก็ขับรถไปที่บ้านตระกูลเหยียน
ก้าวเข้ามาในห้องรับแขก เห็นทุกคนนั่งอยู่บนโซฟาคุยกันเรื่องเพลิน ๆ เย่ไช่เวยตัวจิ๋วก็อยู่ด้วย นั่งฟังผู้ใหญ่คุยกันอย่างเชื่อฟังดี
“เสี่ยวโม่ ได้ยินเสี่ยวซีบอกว่านายไปตี้ตู?”
“ครับ”
ซูโม่พยักหน้า “ทางตี้ตูมีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อย แต่จัดการเรียบร้อยแล้ว”
ได้ยินดังนั้น แม่ของเหยียนก็ไม่ถามต่อ