ตอนนี้ที่จู่ ๆ ได้สัมผัสกับอารยธรรมจากต่างดาว ความอยากรู้ในใจของซูโม่แทบจะระเบิดออกมาเป็นลูกไฟ
เขาเดินตามถนนโลหะ ย่องเยี่ยมชมเมืองโลหะแห่งนี้ไปเรื่อย ๆ
พื้นที่แห่งนี้มีออกซิเจนเพียงพอ ดังนั้นซูโม่ก็ไม่รีบร้อนอะไร ชะแว๊กไปเรื่อยแบบชิล ๆ สุด ๆ
ใช้เวลาไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ถึงจะเดินดูเมืองโลหะทั้งเมืองจนครบทุกซอกทุกมุม
นอกจากที่ยังไม่ได้ก้าวเข้าไปข้างในตึกโลหะเหล่านั้น ทุกที่ทุกแห่งซูโม่สำรวจมาหมดแล้ว
โดยไม่รู้ตัว เขาก็กลับมายืน ณ จุดที่ตกลงมาอีกครั้ง ก้มหน้าขมวดคิ้วครุ่นคิด
เมืองโลหะแห่งนี้ไม่ใหญ่โตอะไร ราว ๆ สองตารางกิโลเมตรเอง
มีถนนสายหลักอยู่ 2 สาย ถนนเล็ก 8 สาย รวมบ้านโลหะทั้งหมด 181 หลัง ไม่สิ ให้พูดให้ถูกก็คือ 182 หลัง
เพราะตรงใจกลางเมือง มีบ้านหลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่สูงราวสิบกว่าเมตร
เทียบกับบ้านหลังนี้แล้ว บ้านหลังอื่นดูจิ๋วแสนจิ๋ว นอกจากบ้านโลหะตรงกลางเมืองหลังนี้ บ้านโลหะที่เหลือทั้ง 181 หลังสร้างมาตามสเปกเดียวกันหมด สูงราว 1.5 เมตร พื้นที่แค่สิบกว่าตารางเมตรเอง
ทำให้ซูโม่แอบฉงนใจไม่น้อย
ตัวชาวต่างดาวเล็กขนาดนี้เชียวเหรอ?
ถ้าเป็นมนุษย์โลกธรรมดาเข้าไปอยู่ สงสัยจะแม้แต่ก้มหัวเข้าประตูก็ยังยาก
ขณะที่ซูโม่กำลังงงอยู่นั้น เสียงของเสี่ยวโม่ก็ดังแว่วขึ้นในสมอง
“เฮ้ย พี่เจ้าภาพ พี่ไปหลงมาอยู่ที่ไหนเนี่ย?”
“……”
ฟังแล้วเห็นว่าเสี่ยวโม่เริ่มมีอารมณ์ความรู้สึกเป็นคนมากขึ้นเรื่อย ๆ ซูโม่ก็ได้แต่เบ้ปาก ตอบกลับไปอย่างหมดอารมณ์ว่า “ผมน่ะยังจะถามแกเลย ตอนที่ผมดำดิ่งลงใต้ทะเลไปทั้งกระบวนการ แกไม่เห็นหมดเหรอ? นี่ถามผมอีก แล้วผมจะรู้ได้ไงว่าที่นี่คือที่ไหน!”