“พูดภาษาคนเป็นไหม?”
แม่ของหยานดุหนิงไห่ด้วยสายตาแล้วหันมายิ้มให้แม่ของซูกับลูกสาว “อย่าไปสนใจมันเลย เราคุยกันเรื่องของเรา”
หนิงไห่: “……”
หยานจิ่วซีขบริมฝีปากบางเบา แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบาหวิว “จากนี้ถึงที่หมายอีกราวแปดชั่วโมงกว่า ฉันอยากไปพักผ่อนสักหน่อย”
เห็นดังนั้น แม่ของซูรีบเอาใจใส่ถามทันที “เสี่ยวซี ไม่สบายรึเปล่า?”
“ไม่หรอก”
ท่ามกลางสายตาห่วงใยของทั้งสามคน หยานจิ่วซีส่ายหน้าเบา ๆ แล้วอธิบายว่า “ตอนนี้ต้องฟื้นฟูสภาพร่างกายให้เต็มที่ เมื่อถึงที่นั่นจะได้ออกตามหาเสี่ยวโม่ได้อย่างเต็มที่”
แววตาของเธอมั่นคงไม่แปรปรวน ราวกับว่าแม้แต่ฟ้าจะถล่มแผ่นดินจะทลาย ก็ไม่มีอะไรหยุดยั้งเธอจากการตามหาคนรักได้!
…………
“ได้แล้วล่ะ”
ซูโม่นั่งยอง ๆ อยู่บนชายหาด ตรวจดูความแห้งของมอสส์
พอรู้สึกว่าใกล้เคียงแล้ว เขาก็ไม่รอช้า เก็บมอสส์แห้งที่ตากแดดไว้ทั้งหมดขึ้นมาทันที
พร้อมเสียง ‘ตุ๊บ’ ของร่างที่ลงน้ำ
ซูโม่ดำดิ่งลงใต้ทะเล ด้วยสภาพร่างกายระดับที่เขาเป็นอยู่ การดำน้ำกลั้นหายใจแบบนี้เรื่องเล็ก ๆ ไม่ต่างจากการหายใจเฉย ๆ
จุดลงน้ำวันนี้ไม่เหมือนเมื่อวาน
เดิมทีเขาคิดว่าแค่ไม่กี่วินาที ก็จะดำถึงก้นทะเล
ก็ชายทะเลมันจะลึกได้แค่ไหนกัน?
แต่ความจริงกลับออกนอกคาดการณ์ของเขา!
ไม่ว่าซูโม่จะพยายามดำลงแค่ไหน ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาก้นทะเล ด้วยพลังของดวงตาเพลิงทอง เขายังมองเห็นได้ชัดเจนในรัศมีไม่กี่เมตรแม้อยู่ใต้น้ำ ซึ่งนี่ก็คือเหตุผลหลักที่เมื่อวานจับปลาได้ลื่นไหลนัก