ซูโม่ยื่นมือขวาออกไปวางลงบนลายเหวี่ยงโลหะตรงหน้า
เขากดลงเบา ๆ ด้วยแรงเพียงเล็กน้อย ลายเหวี่ยงนั้นจึงยุบลงด้านใน
"ฟิ้ว——"
เสียงเบาหวิวจนแทบไม่มีอะไรสัมผัสได้ ลอดเข้ามาในหูของซูโม่ ถ้าไม่ใช่เพราะจิตใจตึงเครียดอยู่ เขาคงไม่สังเกตเห็นเป็นแน่
ผนังโลหะด้านซ้ายห่างไปหนึ่งเมตรเกิดการเปลี่ยนแปลง โลหะสีเขียวอ่อนกลับกลายเป็นสีแดงในชั่วพริบตา
ผิวผนังปรากฏจุดแสงสี่จุดพร้อมกัน จุดแสงทั้งสี่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เชื่อมต่อเข้าด้วยกันบนผนัง ลากออกมาเป็นรูปประตูอย่างสมบูรณ์แบบ
"ต๊าก——"
เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ อีกครั้งดังขึ้น ประตูโลหะบานนั้นค่อย ๆ ยุบเข้าไปด้านใน
จากนั้น อุโมงค์โลหะสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าซูโม่ เขาแหงนมองเข้าไปด้านใน ก่อนจะสรุปได้ในใจเพียงห้าคำ
มองไม่เห็นชิ้นดี!
คิดแล้ว ซูโม่เปิดดวงตาเพลิงทองออกมา แต่แม้อยู่ภายใต้พลังของดวงตาเพลิงทอง ระยะการมองเห็นในอุโมงค์ก็ยังไม่ถึงสองเมตร
อุโมงค์โลหะมืดมิด บวกกับความเงียบสนิทของเมืองโลหะทั้งเมือง ย่อมสร้างบรรยากาศชวนขนหัวลุกอย่างบอกไม่ถูก
กระนั้น ทั้งหมดนี้ก็ไม่อาจทำอะไรซูโม่ได้
เรื่องผีสางนางไม้นี่ เขาไม่เชื่อมาตลอดตั้งแต่ไหนแต่ไร
เข้าไปเลย!
ก้าวเท้าออก ซูโม่เดินเข้าไปในอุโมงค์
ไม่กลัวก็จริง แต่ความระมัดระวังที่จำเป็นก็ต้องมี
ในเมื่อใครจะไปรู้ ที่นี่จะมีกลไกลับอะไรแฝงอยู่หรือไม่
สภาพแวดล้อมมืดสนิททำให้จิตใจของซูโม่ตึงเครียด รูขุมขนทั่วร่างเบิกออก ฝีเท้าช้าลงจนน่ารำคาญ
ต่อสิ่งที่ไม่รู้ ต้องเกรงกลัวเสมอ!
ชีวิตมีแค่หนึ่งดวง หมดไปแล้ว ก็ไม่เหลืออะไรอีก