"รุ่นพี่ ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีนะครับ!"
ซื่อจุนเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่ปิดบังแววตาร้อนแรงของตัวเองเลยสักนิด
เหยียนจิ่วซีชำเลืองมองซื่อจุนด้วยสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง ไม่พูดอะไรสักคำ เก็บข้าวของของตัวเอง แล้วลุกขึ้นหมายจะเดินจากไป
ช่วงนี้ รายการศึกจ้าวสมองสี่ตอนแรกออกอากาศไปแล้ว เธอดูทุกตอน ในใจยิ่งรู้สึกรังเกียจซื่อจุนมากขึ้น
คนคนนี้สมองมีปัญหา!
ดังนั้น ไม่เห็นยังดีกว่า เห็นแล้วรกหูรกตา
ซื่อจุนขยับตัวเพียงนิด ก็มาขวางหน้าเหยียนจิ่วซีไว้ หัวเราะเบา ๆ พลางว่า "รุ่นพี่ครับ ไม่ต้องเกลียดผมขนาดนั้นก็ได้นะ? ผมว่าระหว่างผมกับรุ่นพี่ ฟ้าลิขิตมาให้เจอกันนะ จะพัฒนาความสัมพันธ์กันไปอีกขั้นก็ไม่เห็นเป็นไรเลย!"
"หลีกไป!"
เพียงสองคำสั้น ๆ สะท้อนความโกรธในใจของเหยียนจิ่วซีได้เป็นอย่างดี
"ไม่ได้หรอกครับ"
ซื่อจุนส่ายหน้า ปฏิเสธคำขอของเหยียนจิ่วซีอย่างไม่ลังเล มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย "พรุ่งนี้ก็จะเป็นการถ่ายทอดสดรอบแปดคนแล้ว ผมอยากพารุ่นพี่ไปที่นึงกับผมน่ะครับ"
"ขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย!"
น้ำเสียงของเหยียนจิ่วซีเย็นเยียบอย่างยิ่ง "ถ้าแกยังไม่หลีกไป เกิดอะไรขึ้นตามมาฉันไม่รับผิดชอบ"
"โห้ โห้ โห้?"
รอยยิ้มบนใบหน้าซื่อจุนยิ่งแต้มเข้มขึ้น "สมกับเป็นรุ่นพี่จริง ๆ ขนาดกำลังโมโหก็ยังสวยขนาดนี้!"
"แต่ว่า วันนี้ผมไม่ได้ตั้งใจจะเชิญนะ"
"ยังไง?"
ได้ยินคำนี้ เหยียนจิ่วซีรู้สึกว่ามันเหลวไหลสุด ๆ "กลางวันแสก ๆ แกจะทำอะไร?"