เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของทุกคน เหยียนจิ่วซีก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ได้แต่มองดูท่านผู้เฒ่าบนพื้นด้วยความสงสาร แต่พอฉุกคิดถึงสิ่งที่ท่านผู้เฒ่าคิดจะทำกับเธอเมื่อครู่ ในดวงตาก็แข็งกร้าวขึ้นมาทันที
สองคำนี้เลย——สมน้ำหน้า!
ถ้าไม่มีเสี่ยวเสี่ยวซี เหยียนจิ่วซีคงนึกไม่ออกว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมซูโม่ถึงยืนกรานให้เธอพกเสี่ยวเสี่ยวซีตลอดเวลา
เสี่ยวเสี่ยวซีที่ปกติไม่เคยอยู่ในสายตา กลับกลายเป็นยอดฝีมือในชั่วพริบตาทันทีที่เธอตกอยู่ในอันตราย
นับตั้งแต่ต้นจนจบ เหยียนจิ่วซีได้ยินชัดแค่สี่คำเท่านั้น——โหมดปกป้องเจ้าของ
แล้วหลังจากนั้น ท่านผู้เฒ่าก็เป็นอย่างที่เห็น
สมแล้วที่เป็นพี่ซีของฉันนี่นา ฝีมือดุแต่พูดน้อยจริง ๆ!
“อืม… ฉัน…”
ท่านผู้เฒ่าส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาเพียงสองครั้ง จากนั้นศีรษะก็ตกข้างและหมดสติไป
ทว่า สติของเขากลับตื่นเต็มที่ แต่เพราะร่างเสียหายหนักจึงถูกกักไว้ในสมอง ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น
“นี่มัน*บ้าอะไรกัน!”
สติของผู้ดูแลอัจฉริยะรุ่นหนึ่งตะโกนลั่น แต่ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องของมัน
ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ห้องสมุดก็มาถึงที่เกิดเหตุ
โม่หยวนปินเห็นท่านผู้เฒ่าบนพื้นสภาพน่าสมเพชสุดบรรยาย ก็มองไปยังเหยียนจิ่วซีที่ยืนอยู่ห่างไปสิบกว่าเมตร ก่อนรีบเดินเข้าไปหา “รุ่นน้องเหยียนจิ่วซี เกิดอะไรขึ้นที่นี่ครับ?”