“และน่านน้ำน่านน้ำทะเลน้ำเงิน ก็คือจุดบุกทะลวงที่ดีที่สุดของประเทศต้าหยาง!”
สิ้นเสียง ทุกคนในห้องประชุมพากันหน้าเปลี่ยนสีทันที
ผู้นำสูงสุดขมวดคิ้วแน่น “ประเทศต้าหยางนี่กล้าทำถึงขั้นนั้นจริงหรือ?”
ต้องรู้ว่าถึงขั้นนั้นแล้วแทบจะไม่เหลือหน้าเหลือตาเลย เพราะอิจฉาเทคโนโลยีสิทธิบัตรของคนอื่นแล้วใช้กำลังทหารข่มขู่ พฤติกรรมแบบนี้ไร้ขีดจำกัดขั้นต่ำโดยสิ้นเชิง
แถมยังมีสหพันธ์นานาชาติคอยกำกับดูแลอยู่นะ!
สหพันธ์นานาชาติคงไม่มีทางปล่อยให้ประเทศต้าหยางทำอะไรตามใจชอบขนาดนี้หรอก เพราะงั้นพวกเขาถึงไม่ได้คาดการณ์ถึงความเป็นไปได้ที่ซูโม่พูดถึง
“ไม่รู้สิ”
ซูโม่ส่ายหน้า มองผู้นำสูงสุดอย่างเคร่งขรึม “แต่ กันไว้ก่อนไม่ได้นะครับ!”
“ประมุข หากประเทศต้าหยางทำแบบนั้นจริง เซี่ยกั๋วของเรามีทางรับมือไหมครับ?”
“เราขอให้สหพันธ์นานาชาติเข้าไกล่เกลี่ยข้อพิพาทได้…”
“ให้สหพันธ์นานาชาติไกล่เกลี่ย?”
ซูโม่ยิ้มบาง สายตากวาดไปทั่วใบหน้าผู้คน “แค่พันธมิตรที่เปิดเผยของประเทศต้าหยางบนโต๊ะก็กินไปหนึ่งในสามของที่นั่งในสหพันธ์นานาชาติแล้ว ใครรู้บ้างว่าลับหลังประเทศต้าหยางดึงชาติอื่นมาเข้าร่วมอีกเท่าไร หากการไกล่เกลี่ยของสหพันธ์ใช้ไม่ได้ผลขึ้นมาล่ะ?”
ในมุมมองของเขา ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องมีแผนรับมือเต็มร้อย ถึงจะคุมเกมเหนือและอยู่อย่างไร้พ่าย!
เงียบกริบ
ทุกคนเงียบสนิท
จริงสินะ!
หากการไกล่เกลี่ยของสหพันธ์นานาชาติใช้ไม่ได้ผลขึ้นมาล่ะ?