"ไง ประเทศต้าหยางพวกแกจะมาแทนความคิดของทุกคนในโลกได้ยังไง"
จังหวะที่บรรยากาศภายในเต็นท์กดดันถึงขีดสุด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายความอึมครึมนั้น
ฉับพลันนั้นเอง สายตาของทุกคนก็หันไปมองฝั่งตรงข้ามของโต๊ะประชุม
ผู้เอ่ยปากเป็นชายชราวัยห้าสิบกลาง ๆ คนหนึ่ง
ชายชราผู้นี้ชื่อกัลวิน ผู้แทนประเทศฮวนสวี่
ในบรรดาประเทศที่เข้าร่วมการก่อสร้างสถานีอวกาศนานาชาติพระวจนะ ประเทศเดียวที่ลงแข้งกับประเทศต้าหยางได้ไม่เป็นรอง ก็มีเพียงประเทศฮวนสวี่เท่านั้น
ประเทศอื่น ๆ พากันกลัวประเทศต้าหยาง แต่ฮวนสวี่ไม่เกรงกลัวมันเลยสักนิด
ยิ่งไปกว่านั้น คนฮวนสวี่ยังมีนิสัยตรงไปตรงมาสุด ๆ
ถ้าใช้สี่คำอธิบายคนของประเทศนี้ ก็คือ ไม่พอใจก็ลงมือ!
เมื่อเผชิญหน้ากับถ้อยคำขู่ของคอมสต็อก กัลวินหน้าเบ้ทันที แล้วเหลียวมองคอมสต็อกอย่างดูถูก ก่อนพูดขึ้นว่า "ไง สถานีอวกาศนานาชาติพระวจนะมันเป็นของประเทศต้าหยางพวกแกรึงไง"
"อะไร ๆ ก็ต้องเป็นต้าหยางตัดสินหมดเลยเหรอ? พอเถอะ!"
โดนกัลวินกดดันแบบนี้ คอมสต็อกหน้าตาบูดบึ้งสุดขีด แล้วส่งเสียงฮึดฮัว
"ท่านผู้แทนกัลวิน ผมจำไม่ได้เลยว่าเคยเรียกร้องให้ประเทศฮวนสวี่พวกคุณเพิ่มเงินลงทุนนะ"
"แล้วคุณมายุ่งอะไรตรงนี้?"
พูดจบ เขายังแซวต่ออีกว่า "ได้ยินมาว่าช่วงนี้ประเทศฮวนสวี่พวกคุณสนิทกับเซี่ยกั๋วแน่นเป็นเป๋ ประเทศเซี่ยกั๋วเขาเริ่มสร้างสถานีอวกาศนานาชาติของตัวเองแล้ว ทำไมพวกคุณไม่เข้าร่วมล่ะ?"
"กลับมายุ่งกับแผนการสร้างสถานีอวกาศนานาชาติพระวจนะทำไม ประมุขของพวกคุณคิดอะไรอยู่เนี่ย?"