“ผมก็รู้ว่าถ้าบอกตรง ๆ คุณต้องไม่เชื่อแน่ งั้นตอนนี้ขอประกาศอย่างจริงจังเลยนะ สิ่งที่ผมพูดไปเมื่อกี้น่ะเป็นความจริงเต็มร้อย”
พูดจบ บรู๊คก็เสริมว่า “อย่างน้อยประมุขแห่งเซี่ยกั๋วก็พูดไว้อย่างนั้น และด้วยเหตุนี้แหละที่ผมให้คุณไปดูที่เซี่ยกั๋วเอง ไปดูซิว่าทุกอย่างนี่มันจริงหรือไม่”
“เอ่…”
ชั่วขณะนั้น กัลวินแทบย่อยข่าวนี้ไม่ทัน
แต่ในใจเขาก็รู้ดีว่า ประมุขแห่งเซี่ยกั๋วคงไม่มีทางพูดเรื่องโกหกที่แค่เอานิ้วแตะก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ แบบนี้หรอก
กล้าพูดออกมาแบบนี้ได้ แสดงว่ามันน่าจะจริงมากกว่า
“เตรียมตัวเลย พรุ่งนี้เช้าออกเดินทางเลย”
น้ำเสียงของบรู๊คเต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง “ถ้าเรื่องนี้มันจริง ไม่มีอะไรผิดพลาดละก็ ประเทศเราจะต้องผูกชะตากับเซี่ยกั๋วขาดไม่ได้แล้ว”
“เอ่อ… ฮึ่มๆ”
ได้ยินแบบนั้น กัลวินถึงกับไอแหะ ๆ รัว ๆ “คุณผู้นำ เรื่องลับระดับนี้อย่ามาเล่าให้ผมฟังสิ มัน… ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่”
“กลัวอะไรล่ะ?”
บรู๊คหัวเราะแล้วดุเล่น ๆ “ก็เพราะผมไว้ใจคุณนี่นา ถึงได้เล่าให้ฟังขนาดนี้”
“โอเค เท่านี้แหละ ไปถึงเซี่ยกั๋วเมื่อไหร่รีบส่งคำตอบมาให้ผมเร็ว ๆ ฝั่งนี้ผมเตรียมการอยู่แล้ว”
ว่าจะเตรียมอะไร เขาก็ไม่ได้บอก
กัลวินย่อมไม่ถามหรอก เขาพยักหน้าอย่างเกรงใจว่า “คุณผู้นำ ผมจะติดต่อกลับให้เร็วที่สุดครับ”
สายถูกวางลง
กัลวินลุกขึ้นเดินไปที่ประตูเต็นท์ มองไปยังสถานีอวกาศโอราเคิลที่ยังสร้างไม่เสร็จในระยะไกล แล้วพึมพำกับตัวเองว่า “ซูโม่… นี่เขาเก่งขนาดนั้นจริงเรอะ?”