“รอสักครู่ พวกท่านฟังผมพูดจบก่อน รับรองว่าง่วงจะหายวับไปเลย”
คุณกู้กัวอันลืมตาขึ้นถอนใจอย่างช่วยไม่ได้ “ให้พูดปุ๊บก็ต้องมาปิดปากเป็นปริศนาซะงั้น สมชื่อท่านจริง ๆ นี่ครับท่านเฉิน!”
ใบหน้าของท่านเฉินเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ดูผ่อนคลายขึ้นเยอะ เขานั่งลงแล้วหันไปถามคุณกู้กัวอันที่นั่งข้าง ๆ ว่า “กู้ ท่านยังจำได้ไหมว่าช่วงนี้ซูโม่มันบอกว่าจะทำอะไร”
พอได้ยินแบบนี้ คุณกู้กัวอันคิดตุ๊บป่องแป๊บหนึ่ง แล้วสีหน้าก็เปี่ยมด้วยความงุนงง “ถ้าผมจำไม่ผิด ซูโม่นี่มันบอกว่าจะสร้างสถานีอวกาศนานาชาติใช่ไหม แต่ก็แค่พูดเล่น ๆ นะ ไม่ได้จำเป็นหรอกมั้ง”
“ใช่ตามนั้นแหละ เราไม่มีเทคโนโลยีอะไรเลย จะเอาอะไรไปสร้าง”
“ถูกต้อง อย่างน้อยอีกหลายปีข้างหน้า ประเทศเราก็ยังสร้างสถานีอวกาศนานาชาติไม่ได้ แต่ตอนนี้มีหว่างโยวกับเยียนจิ่วซี สองนักคณิตศาสตร์ระดับห้า บวกกับซูโม่ที่เป็นนักคณิตศาสตร์ระดับหก ถ้ารวมพลังสามคนนี้เข้าด้วยกัน อีกไม่กี่ปีอาจลองดูก็ได้นะ”
สมาชิกสภาผู้อาวุโสทั้งหลายต่างพูดกันรัวเข้ามา ท่าทีในคำพูดก็คล้าย ๆ กันไปหมด
ไม่มีใครเอาคำพูดของซูโม่สมัยก่อนมาใส่ใจเลยแม้แต่นิดเดียว!
เห็นภาพแบบนี้ ท่านเฉินก็ไม่แปลกใจแต่อย่างใด เพราะตัวเขาเองในวันนั้นก็คิดแบบนี้เหมือนกัน
ซูโม่พูดเล่นได้ แต่พวกเขาไม่ได้โง่จนเอามาใส่ใจหรอก
ก็ใคร ๆ ก็รู้ ซูโม่พูดมันออกจะเกินจริงจนไม่มีทางเชื่อได้อยู่แล้ว
แต่ประเด็นสำคัญคือ ซูโม่ทำเป้าหมายที่ตั้งไว้ได้จริง ๆ แล้ว สอนบทเรียนใหญ่ให้กับเจ้าตัวเฒ่าแก่คนนี้ที่เท้าหนึ่งก้าวลงไปในโลงศพแล้วอย่างหนักหน่วง