"ไม่งั้น เรามาลองฝีมือกันหน่อยไหม?"
ทันทีที่พูดจบ หน้าของเหยี่ยวอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสี
สู้กับซูโม่เนี่ยนะ?
ช่างเถอะเหอะ!
เมื่อวานประมือกับซูโม่ไปหนึ่งยก จนถึงตอนนี้มือขวาของเขายังไม่หายดีเลย
แค่ก แค่ก——
"สันติดี สันติดี อยู่ดีๆ จะสู้กันไปทำไม?"
หลี่เหรินฮุยรู้สึกปวดหัว รีบเอ่ยห้ามทันที เขาไม่คิดเลยว่าซูโม่จะพูดอะไรแบบนี้ออกมา
เหยี่ยวเป็นใคร? นั่นมันบอดี้การ์ดส่วนตัวของท่านเฉินเชียวนะ!
การจะไปสู้กับคนแบบนี้ ในสายตาของหลี่เหรินฮุยคงคิดว่าสมองคงมีปัญหาน่าดู
ซูโม่มองเหยี่ยวอย่างเรียบเฉย "ว่าไงล่ะ?"
เหยี่ยวนิ่งเงียบ อยู่พักใหญ่ ถึงค่อยๆ พ่นออกมาสี่คำ
"เธอไปได้"
"แต่แรกก็ว่างี้ก็จบแล้ว?"
ซูโม่ยักไหล่อย่างจนใจ ก่อนจะดึงมือเล็กๆ ของเหยียนจิ่วซีเดินออกจากห้องทำงานไป
เหยี่ยวไม่ลังเลเลยแม้แต่นิด ตรงดิ่งตามออกมาจากห้องทันที
ทิ้งให้หลี่เหรินฮุยยืนค้างอยู่ที่เดิม...
นี่มันอะไรกัน?
ตกปากรับคำง่ายๆ งี้?
ทำไมเขารู้สึกว่าเหยี่ยวกำลังยอมจำนน?
นี่มัน...
...
ทันทีที่ทั้งสามคนก้าวออกจากประตูรั้วโรงเรียน ก็มีรถออดี้สีดำจอดลงตรงหน้า
"ขึ้นรถ"
เหยี่ยวไม่มีคำพูดมากความโดยตรงก็ขึ้นไปนั่งที่เบาะผู้โดยสารตอนหน้า
ซูโม่กับเหยียนจิ่วซีนั่งที่เบาะหลัง ทั้งสามขึ้นรถแล้ว รถก็ออกตัว มุ่งหน้าไปชานเมืองตี้ตู
อีก 20 นาทีต่อมา
รถจอดสนิทอยู่ในโรงงานแห่งหนึ่ง ตัวโรงงานกินพื้นที่อย่างน้อยหนึ่งหมื่นตารางเมตร แต่ที่แปลกคือในโรงงานไม่มีคนงานให้เห็นแม้แต่คนเดียว