ซูโม่ล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นชื่อ 'หวังฉี่เหนียน' ก็อดชะงักไม่ได้ นั่นมันเบอร์ของท่านอธิการสมัยมอปลายของเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
หวังฉี่เหนียนโทรมาได้ยังไง?
ซูโม่กดรับปุ๊บ เสียงของหวังฉี่เหนียนก็ดังออกจากโทรศัพท์ทันที
"ซูโม่ ยังจำอธิการคนนี้ได้อยู่รึเปล่า?"
"ท่านอธิการ ล้อกันเล่นแล้วนะครับ" ซูโม่ยิ้มบางๆ ในหัวก็ลอยนึกถึงช่วงเวลาก่อนสอบเกาเข่าโดยไม่รู้ตัว
"ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีกับนาย ที่อายุสิบแปดปีก็กลายเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้าที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ นี่มันทำให้โรงเรียนมัธยมหมายเลขสองของเราหน้าแตกสุดๆ เลยนะ!"
เสียงหัวเราะของหวังฉี่เหนียนดังมาจากโทรศัพท์ ซูโม่ก้มหัวเราะตามแล้วถามว่า "ท่านอธิการ ท่านมีธุระอะไรกับผมรึเปล่าครับ?"
"ไอ้หนูนายพูดแบบนี้ทำไมฉันฟังแล้วไม่ชอบเลย? อะไรเรียกว่ามีธุระ? หรือว่าไม่มีธุระ อธิการคนนี้จะโทรหานายไปนั่งเมาท์ไม่ได้?"
"ได้สิครับ!"
ซูโม่หัวเราะแหะๆ ความเครียดที่สะสมมาสองสามวันก็ผ่อนคลายลง "ท่านอธิการครับ ใกล้นับถอยหลังร้อยวันสอบเกาเข่าแล้วใช่ไหมครับ? ปีนี้ในโรงเรียนมีต้นกล้าดีๆ บ้างไหม?"
"ต้นกล้าดี?" เสียงของหวังฉี่เหนียนในโทรศัพท์เจือไปด้วยความลำบากใจ "ต่อให้เป็นต้นกล้าดีแค่ไหนก็เทียบนายไม่ได้หรอก"
ปีที่แล้วซูโม่สอบได้คะแนนเต็ม คว้าแชมป์เกาเข่าของมณฑลเจียงเป่ยไปครอง ความสำเร็จนี้ราวกับภูเขาลูกใหญ่ที่ทำให้นักเรียนทุกคนมองแล้วหวาดกลัว