"เสี่ยวโม่ โทรมาธุระอะไรหรือเปล่า?"
"รู้ใจข้าที่สุด ก็เสี่ยวซีน่ะสิ!"
ได้ยินดังนั้น ซูโม่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ "เมื่อกี้ท่านอธิการหวังฉี่เหนียนโทรมาหาเรา อยากให้กลับไปเยี่ยมโรงเรียนมัธยมหมายเลขสองหน่อย พอถึงตอนนั้น เราจัดการธุระทางเป่ยไห่เสร็จแล้ว เจ้าไปกับเราด้วยดีไหม?"
"ดี!" เหยียนจิ่วซีคลี่ยิ้มบางๆ สำหรับนางแล้ว แค่ได้อยู่กับซูโม่ก็เป็นเรื่องที่มีความสุขที่สุดแล้ว
"งั้นก็ตกลงตามนี้"
ซูโม่หัวเราะแผ่วเบา "แม่สาวน้อย เจ้าฝึกเต้นต่อเถิด ทางเรายังมีเรื่องต้องยุ่ง แต่ต้องจำไว้ ห้ามหักโหมเกินไป"
"รู้แล้วล่ะ"
เหยียนจิ่วซีมองสาวๆ ทั้งสองที่อยู่ไม่ไกล แล้วกระซิบใส่มือถือ "เสี่ยวโม่ พอข้าเรียนได้พอสมควรแล้ว จะเต้นให้เจ้าดูดีไหม?"
"แน่นอนว่าต้องเต้นให้ข้าดู!"
"แล้วก็ ต้องเต้นให้ข้าดูคนเดียวเท่านั้น!"
"ดี จ๊ะ จะเต้นให้เจ้าดูคนเดียว"
ฟังคำนี้ เหยียนจิ่วซีคลี่ยิ้มปิดปาก ดวงตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว โชคดีที่ในห้องเต้นรำไม่มีผู้ชาย ไม่งั้นคงได้ตะลึงงันกันแน่
วางสายแล้ว
เหยียนจิ่วซีหมุนตัวกลับ ก็เห็นอันหรานกับจ้าวหลิงเอ๋อสองสาวยืนอยู่ข้างหลัง ตกใจจนมือถือแทบหลุดมือ เอ่ยปากบ่น "พวกเจ้าสองคนเดินไม่ให้มีเสียงเลยหรือไง?"
"เสี่ยวซี นี่ไม่เกี่ยวกับข้าสักหน่อย"
อันหรานชี้นิ้วไปทางจ้าวหลิงเอ๋อที่อยู่ข้างๆ สีหน้าแสนจนใจ
"คุณหนูอัน เล่นกันสนุกไหมเนี่ย?"