ท่านประมุขและท่านเฉินได้ยินจำนวนโลหะหายากที่ซูโม่เรียกไป ก็อดรู้สึกขนหัวลุกไม่ได้
บ้าจริง!
ปริมาณนี้มากกว่าของคงคลังในประเทศถึงห้าเท่า ตัวเลขระดับดาราจักรเลยทีเดียว
ถึงแม้ประเทศต้าหยางจะผลิตโลหะหายากได้มากมาย แต่ถ้าจะให้หยิบออกมาขนาดนี้ คงเสียเลือดเสียเนื้อไม่น้อย
ทั้งสองคนแอบชักเยื่อไปมา
นี่มันกล้าพูดจริง ๆ นะ!
ซีกินสันตัวสั่นเทา น้ำเสียงเปลี่ยนไปด้วยซ้ำ "อาจารย์ซู นายไม่คิดว่าเงื่อนไขที่นายเรียกร้องมันมากเกินไปหน่อยหรือ?"
"โลหะหายากปริมาณขนาดนี้ ประเทศเราหามาไม่ได้จริง ๆ!"
"จะเอามาได้หรือไม่ได้เป็นเรื่องของพวกนาย"
ซูโม่ไม่สะเทือน มองซีกินสันอย่างดูถูก "ถ้าเอามาไม่ได้ก็ไม่ต้องคุยกันแล้ว"
ประโยคนี่แหละคือฟางเส้นสุดท้ายที่หักหลังอูฐ
ไม่คุย?
แบบนั้นยิ่งแย่กว่าเดิม...
แฮรีตอนนี้โกรธแทบจะระเบิด แต่ก็ยังอดกลั้นไว้ได้ "โอเค ประเทศเรายอมรับเงื่อนไขข้อสอง"
ซูโม่มองแฮรีอย่างแปลกใจ เดิมทีเขาคิดว่าประเทศต้าหยางต้องไม่ยอมแน่นอน ใจกำลังคิดอยู่ว่าจะลดจำนวนโลหะหายากลงสักหน่อยดีไหม ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบตกลงตรง ๆ เสียได้
ดูท่า ประเทศต้าหยางจะรวยกว่าที่เขาคิดไว้มากเลยนะ!
"ถ้าอย่างนั้น ฉันพูดต่อแล้วนะ?"
"พูดต่อเลย!"
สัมผัสได้ถึงสายตาเย้ยหยันของซูโม่ แฮรีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เขาเตือนตัวเองอยู่ตลอดว่า ใจเย็น ๆ ต้องใจเย็น ๆ