ฮิกกินสันข่มกลั้นความโกรธในใจไว้สุดกำลัง พยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองฟังดูปกติที่สุด "ชาติของท่านอยากจะคุยยังไง?"
"จะคุยยังไง?"
ซูโม่เหลือบมองฮิกกินสันอย่างเย็นชา ยิ้มบาง ๆ อย่างสบายอารมณ์ "จะมีทางไหนอีก? เนื่องจากประเทศต้าหยางสร้างความเสียหายมหาศาลให้กับประเทศเรา ยังไงก็ต้องคุยเรื่องค่าชดเชยอยู่แล้ว"
"คุณฮิกกินสัน ว่าไง ถูกต้องไหมล่ะ?"
พอได้ยินคำพูดนี้ ฝั่งแฮร์รี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจโล่งอก
ค่าชดเชย?
เรื่องกล้วย ๆ!
พวกเขาเตรียมตัวสำหรับการชดเชยไว้แต่เนิ่น ๆ แล้ว สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือเซี่ยกั๋วจะไม่ยอมรับค่าชดเชย ถ้าเป็นแบบนั้นนี่สิถึงจะยากจริง ๆ
ขอแค่เซี่ยกั๋วยอมรับค่าชดเชย ก็แปลว่าทุกอย่างยังมีทางแก้ไขได้
"แค๊ก——"
แฮร์รี่เอ่ยปากขึ้นก่อน "อาจารย์ซูพูดถูกต้องแล้ว เรื่องค่าชดเชย ทางประเทศเราเตรียมการไว้บ้างแล้ว"
พูดไปพลาง ๆ เขาก็หยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋าเอกสารที่พกติดตัว วางไว้ตรงหน้าทั้งสามคนของซูโม่ "นี่คือข้อกำหนดการชดเชยที่ทางประเทศเราร่างไว้ เชิญทั้งสามท่านลองตรวจดู ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เซ็นได้ทุกเมื่อ"
ซูโมหยิบข้อกำหนดการชดเชยขึ้นมา ดูไม่ดูด้วยซ้ำ หนึ่งวินาทีก็ยับเอกสารที่เรียกว่าข้อกำหนดการชดเชยนั่นให้กลายเป็นกระดาษขยำ
อาการแบบนี้เด็ดขาดมาก ไม่มีความลังเลแม้แต่นิด
ไม่ต้องพูดถึงคนทั้งสามของประเทศต้าหยางเลย ต่อให้เป็นท่านประมุขและท่านเฉินทั้งสองคนก็ยังอ้าปากค้าง
นี่...หมายความว่ายังไง?
ทั้งสองคนมองตากันอย่างเงียบ ๆ มุมปากกระตุกอย่างช่วยไม่ได้