ภายในห้องโถงใหญ่
มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังคงสงบสติอารมณ์
สมาชิกสมาคมหมากล้อมส่วนใหญ่ล้วนมีสีหน้าเดือดดาล จ้องมองซูโม่เขม็ง ราวกับอยากจะกินเขาทั้งเป็น
“ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียเลย ไม่กลัวลมแรงจนลิ้นหักบ้างหรือไง”
“เหอะ นักกีฬาอาชีพน่ะ แกมีสิทธิ์ไปวิจารณ์หรือ ขอโทษนะ แกไม่มีคุณสมบัตินั้นหรอก!”
“คนหนุ่มเดี๋ยวนี้ เหลิงกันจริง ๆ!”
“ก็ไม่ใช่เพราะมหา'ลัยชิงหัวอุ้มชูเขาสูงเกินไปหรือไง? ไม่งั้นอะไรคืออัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเซี่ยกั๋ว ก็แค่เรื่องตลกขบขัน!”
“หืม?”
ซูโม่ยังไม่ทันปริปาก หลี่เหรินฮุยก็ทนไม่ไหวแล้ว
“มหา'ลัยชิงหัวอุ้มชูซูโม่? ฉันในฐานะท่านอธิการมหา'ลัยชิงหัวจะไปรู้ได้ยังไง?”
หลี่เหรินฮุยมองคนที่พูดเมื่อครู่ อดส่งเสียงเยาะเบา ๆ ไม่ได้
“ซูโม่ใช้ความสามารถลำพังตัวเอง ค้นพบข้อพิสูจน์ทางคณิตศาสตร์โลกสองในห้าข้อ แกทำได้ไหม?”
“ฉัน...”
คนคนนั้นถูกหลี่เหรินฮุยตอบโต้จนหน้าซีดเผือด
“พอแล้ว หยุดเถียงกันได้แล้ว”
เสียงนี้ดังขึ้น ห้องโถงก็เงียบกริบในพริบตา
ผู้พูดคือหม่ากั๋วเหลียง หลี่เหรินฮุยเห็นดังนั้นจึงไม่พูดอะไรต่อ
“แกคือซูโม่?”
สายตาของหม่ากั๋วเหลียงกวาดมองซูโม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับชื่อนี้ แต่ไม่เคยเจอตัวจริงมาก่อน
ซูโม่พยักหน้าอย่างสุภาพ
“ท่านประธานหม่า สวัสดีครับ ผมคือซูโม่”