“ท่านประธาน มือถือท่านดังแล้ว”
เมื่อเห็นหม่ากั๋วเหลียงเหม่อลอย ฉินเมิ่งไห่ก็กระซิบเตือนเบา ๆ
หม่ากั๋วเหลียงได้สติ รีบควักมือถือออกมาดู ทันใดนั้นก็ตกใจเล็กน้อย
ทำไมเป็นเขาล่ะ?
กดรับสาย หม่ากั๋วเหลียงก็ถามขึ้นว่า “ท่านอธิการหลี่ นึกยังไงถึงโทรหาผมเนี่ย?”
ใช่แล้ว สายนี้เป็นของหลี่เหรินฮุยโทรมานั่นเอง
ในสายดังขึ้นด้วยเสียงของหลี่เหรินฮุย
“ท่านประธานหม่า วันนี้ผมมีเรื่องสำคัญจะปรึกษาครับ”
“เรื่องอะไรเหรอ?”
“ผมอยากให้ท่านช่วยติดต่อผู้รับผิดชอบของประเทศซากุระหน่อย ที่นี่มีคนอยากท้าประลองกับอัลฟ่าโกะน่ะ”
“คุณว่าอะไรนะ?” หม่ากั๋วเหลียงอุทานด้วยความตกใจ
เหตุการณ์นี้ทำให้ฉินเมิ่งไห่ที่อยู่ข้าง ๆ งุนงงไปหมด
เกิดอะไรขึ้น?
เรื่องอะไรกันแน่?
ถึงทำให้ท่านประธานที่ปกติสุขุม ถึงกับเสียอาการขนาดนี้?
ในสาย หลี่เหรินฮุยไม่รู้สึกแปลกใจเลยกับปฏิกิริยาของหม่ากั๋วเหลียง
เมื่อครู่ที่เขาได้รู้ข่าวนี้ ก็ตะลึงไม่แพ้กัน
“ที่นี่มีคนอยากท้าประลองกับอัลฟ่าโกะ”
ฉะนั้น หลี่เหรินฮุยจึงย้ำอีกครั้ง
มือที่หม่ากั๋วเหลียงถือโทรศัพท์ถึงกับสั่นนิด ๆ
“ท่านอธิการหลี่ คุณรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? เรื่องนี้ล้อเล่นไม่ได้นะ!”
เสียงของหม่ากั๋วเหลียงดังมาก สมาชิกสมาคมหมากล้อมในโถงได้ยินก็พากันหันมามอง ต่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
“ท่านประธานหม่า ผมรู้ดีว่าตัวเองพูดอะไรอยู่ ผมไม่ได้ล้อเล่น”