ถึงเอ็ดเวิร์ดจะรู้ว่าเหยียนจิ่วซีเป็นแฟนของซูโม่ แต่...แล้วยังไง?
ก็แค่แฟน ไม่ใช่เมียสักหน่อย ถึงเป็นเมียก็ยังหย่ากันได้ ในความคิดของเอ็ดเวิร์ด ไม่มีกำแพงไหนที่งัดไม่ได้!
สาวงามระดับโลกแบบนี้ ถ้าพลาดครั้งนี้ เกรงว่าชาตินี้คงยากจะเจออีกแล้ว เอ็ดเวิร์ดกำลังคิดหาทางงัดแงะซูโม่แล้ว!
เรื่องแบบนี้ เอ็ดเวิร์ดไม่รู้ทำมากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เขายังภูมิใจกับมันอีก...
แถวหน้า
"เสี่ยวโม่ นี่มันไม่ค่อยเหมือนม้าเลยรึเปล่า?" เหยียนจิ่วซีถามอย่างลองเชิง
"นี่..."
ซูโม่เห็นสิ่งที่เหยียนจิ่วซีวาด มุมปากก็กระตุกเล็กน้อย
ใช่แล้ว สิ่งนั้นแหละ!
"จริงๆ ก็ใช้ได้นะ..."
"เสี่ยวโม่ เธออย่าปลอบฉันเลยนะ นี่มันอะไรเนี่ย? น่าเกลียดชะมัด!"
เหยียนจิ่วซีผิดหวังมาก สงสัยในตัวเอง "ฉันไม่เหมาะกับการวาดรูปเหรอ?"
"ไม่มีทาง!"
ซูโม่ปลอบ "เสี่ยวซี เธอเพิ่งวาดรูปครั้งแรกนะ วาดได้ขนาดนี้ก็สุดยอดแล้ว ถ้าขนาดเธอยังไม่เหมาะกับการวาดรูป จะให้คนอื่นมีชีวิตอยู่ยังไง?"
"จริงเหรอ?" เหยียนจิ่วซีกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
"แน่นอน!"
ซูโม่ชี้ไปที่รูปของเหยียนจิ่วซี ชมอย่างฝืนใจ "สาวน้อย เธอดูสิ ลาตัวนี้วาดได้เหมือนตั้งสามสี่ส่วนแล้ว ถ้าฝึกอีกหน่อย..."
"เสี่ยวโม่!"
เหยียนจิ่วซีเขินและโกรธ ถลึงตาใส่ซูโม่ทีหนึ่ง พูดอย่างจนใจ "นี่ฉันวาดม้านะ ไม่ใช่ลา เธอแน่ใจนะว่ากำลังปลอบฉัน?"