เกือบจะสมบูรณ์แบบ?
นักเรียนทุกคนถึงกับอึ้ง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นแอนน์ชมสูงขนาดนี้ น่าแปลกใจสุด ๆ!
ถึงนิสัยของแอนน์จะดีมาก แต่เธอก็เข้มงวดกับผลงานมาก ปกติแค่ชมพอเป็นพิธีเท่านั้น ไม่เคยมีใครได้รับคำชมสูงขนาดนี้จากแอนน์ แต่ตอนนี้ซูโม่ทำได้แล้ว!
ชั่วขณะนั้น สายตาที่ทุกคนมองซูโม่ก็เปลี่ยนไป เมื่อก่อนพวกเขาแค่เคยได้ยินชื่อเสียงของซูโม่กับเรื่องราวของเขา แต่ในใจไม่ได้ให้ความสำคัญกับซูโม่เป็นพิเศษ
นักเรียนของกาเม่ยเล่อคนไหนไม่ใช่อัจฉริยะ?
อัจฉริยะย่อมมีอหังการ ไม่ยอมนับถือใครง่าย ๆ
แต่หลังจากได้เห็นความพลิกฟ้าพลิกแผ่นของซูโม่กับตา สายตาของทุกคนก็ฉายแววหวาดหวั่น
สัมผัสของซูโม่ไวเป็นอย่างยิ่ง เขารับรู้ถึงบรรยากาศในห้องเรียนที่เปลี่ยนไปโดยธรรมชาติ ได้แต่ยิ้มบาง ๆ ไม่เก็บมาใส่ใจ
ไม้สูงเด่นย่อมถูกลมพายุ! แต่ซูโม่รับไหว ถ้ารับไม่ไหวเขาคงมาไม่ถึงวันนี้ หลักการของเขามาตลอดคือ—คนไม่ถูกอิจฉาคือคนธรรมดา
ตราบใดที่คน ๆ หนึ่งแข็งแกร่งพอ ก็ไม่เกรงกลัวสิ่งใด!
จากนั้นแอนน์ก็ตรวจการบ้านต่อ หลังจากซูโม่ ผลงานของคนอื่นก็ดูเรียบ ๆ ไปหมด แทบไม่มีอะไรโดดเด่นเลย
"กริ๊ง—" เสียงออดหมดคาบดังขึ้น
รอให้คนในห้องเรียนกลับกันไปเกือบหมด ซูโม่กับเหยียนจิ่วซีก็ลุกขึ้นเตรียมกลับหอพัก เพิ่งเดินออกประตูก็เจอแอนน์