“เตรียมนับถอยหลังการทิ้ง……”
“ห้า!”
“สี่!”
“สาม!”
“สอง!”
“หนึ่ง!”
“ทิ้ง!”
เสียงของฝ่ายเทคนิคดังขึ้นในห้องประชุม
ไม่ว่าจะเป็นคนของเซี่ยกั๋ว หรือประมุขประเทศต่าง ๆ กว่าสิบชาติที่เชื่อมต่อผ่านวิดีโอ ณ วินาทีนี้ ทุกคนกลั้นหายใจ
จ้องมองภาพฉายจ้องไม่กระพริบ……
แท่งทังสเตนยาวราวหนึ่งเมตรถูกทิ้งออกมาจากท่อโลหะ
จากนั้น แท่งทังสเตนก็เร่งความเร็วขึ้นอย่างรวดเร็ว
การเร่งความเร็วนี้เหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด เร่งต่อไปเรื่อย ๆ
ความเร็วในการตกของแท่งทังสเตนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเจาะผ่านชั้นบรรยากาศ เปลวไฟสีแดงลุกวาบรอบ ๆ แท่งทังสเตน ดูเย้ายวนราวกับภาพลวงตา
ภาพเหล่านี้ถูกส่งผ่านการตรวจวัดแบบเรียลไทม์จากดาวเทียมเข้ามาที่ห้องประชุม
เมื่อแท่งทังสเตนทะลุผ่านชั้นบรรยากาศ ความเร็วก็ไปถึงระดับที่น่าขนลุก
แต่นี่ยังไม่ใช่ขีดสุด
เพราะความเร็วในการตกของแท่งทังสเตนยังคงเพิ่มขึ้น
ห้าเท่าของความเร็วเสียง หกเท่าของความเร็วเสียง……
เมื่ออยู่สูงจากพื้นราวหนึ่งพันเมตร ความเร็วของแท่งทังสเตนไปถึงระดับน่าตกตะลึงที่สิบเอ็ดเท่าของความเร็วเสียง
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ซูโม่ก็ยืนอยู่ข้างฝ่ายเทคนิคแล้ว มองความเร็วในการตกที่แสดงบนจอคอมพิวเตอร์ รอยยิ้มบาง ๆ ค่อย ๆ เผยออกมาบนใบหน้า
หวงเฉวียน ของขวัญใหญ่ของแกมาถึงแล้ว!
……
“ติ๊บ——”
“ติ๊บ——”
ในห้องควบคุม เสียงสัญญาณเตือนดังแหลมคมขึ้น
ฝ่ายเทคนิคที่สวมเครื่องแบบสีดำเพิ่งได้สติ ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย พร้อมกับเสียงระเบิดสะเทือนฟ้าสะเทือนดินเพียงครั้งเดียว เขาก็สูญเสียความรู้สึกไปแล้ว
ฉินอี้ที่กำลังเพลิดเพลินกับการรับใช้ของหญิงงาม ใบหน้าเปลี่ยนไปทันที
รีบกดปุ่มบนโซฟา โซฟาทั้งตัวจมลงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที พื้นโลหะปิดสนิทขึ้นเองโดยอัตโนมัติ