“คุณบรู๊ค มีข้อสงสัยอะไรหรือเปล่าครับ”
“อาจารย์ซู ประมุขแห่งเซี่ยกั๋ว อาวุธดาวเทียมชนิดนี้ที่ประเทศของท่านเพิ่งใช้ไปเมื่อกี้ ไม่ใช่ว่ามันคุกคามความปลอดภัยของทุกประเทศหรอกหรือ”
“สำหรับอาวุธแบบนี้ ผมขอแนะนำว่าประเทศของท่านไม่ควรนำมันเข้าประจำการ ประเทศของผมเองไม่มีความเห็นอะไรหรอก แต่ประเทศอื่น ๆ นี่สิ……”
ถ้อยคำของบรู๊คไม่ได้พูดอย่างแข็งกร้าวเลย ตรงกันข้าม เขาพูดอย่างสุภาพอ่อนโยนมาก
เขาดื้อรั้น แต่ไม่ได้แปลว่าไร้สมอง
ยุคนี้ เซี่ยกั๋วนอกจากจะตามหลังเรื่องการบินอวกาศอยู่หน่อยแล้ว สาขาอื่น ๆ แทบทุกด้านล้วนเป็นผู้นำระดับแนวหน้า
ยิ่งไปกว่านั้น ฮวนสวี้กั๋วตอนนี้ร่วมมือกับเซี่ยกั๋วกันมากเหลือเกิน พวกเขาใช้สิทธิบัตรเทคโนโลยีของเซี่ยกั๋วไปแล้วกว่าร้อยรายการ
เขา… ไม่มีต้นทุนจะแข็งกร้าว
ครั้งก่อนฮวนสวี้กั๋วยืมเทคโนโลยีสิทธิบัตรของประเทศต้าหยางไป แต่ต้าหยางเองก็ใช้เทคโนโลยีจรวดบรรทุกของฮวนสวี้กั๋วเหมือนกัน
ฝ่ายไหนก็ไม่ได้เปรียบฝ่ายไหน เขาถึงได้กล้าแข็งกร้าวใส่ไอ้เฮงซวยฮิกกินสันนั่น
แต่ตอนนี้หรือ~~~
สุภาพ ๆ ไว้ดีกว่า!
พอประโยคนี้จบ ประมุขหลายประเทศก็รีบเปิดปากพร้อมกันทันที
คำถามนี้แม้บรู๊คไม่พูด พวกเขาก็ต้องเอ่ยขึ้นเองอยู่ดี
เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น พวกเขาเห็นมาตลอดทั้งกระบวนการด้วยตาตัวเอง
แม้แต่ป่าเขตร้อนตันอาที่อยู่ไกลสุดขอบฟ้า เซี่ยกั๋วยังโจมตีได้แบบเรียลไทม์
นั่นแปลว่าเซี่ยกั๋วจะลงมือกับประเทศพวกเขาเมื่อไหร่ก็ได้สินะ?
นี่มัน…
ไม่ได้!
เด็ดขาดไม่ได้!!!
อาวุธแบบนี้ ห้ามมีอยู่ในโลกเด็ดขาด
“ถูกต้อง!”
“อาวุธแบบนี้ ประเทศของท่านต้องทำลายทิ้งโดยเร็วที่สุด และเซี่ยกั๋วต้องทำสัญญากับทุกประเทศด้วย ห้ามใช้อีกตลอดไป”