“ศูนย์?”
พูดตามตรง ซูโม่ไม่ได้แปลกใจกับผลลัพธ์นี้เลยแม้แต่น้อย แม้จะไม่ใช่หลุมดำของจริง แต่ความไม่แน่นอนและพลังงานทำลายล้างในนั้นก็ยังเป็นหายนะร้ายแรงสำหรับร่างกายมนุษย์ และที่สำคัญที่สุดคือ ภายในหลุมดำไม่มีออกซิเจน
ออกซิเจนสำคัญแค่ไหนสำหรับมนุษย์ ซูโม่รู้ดีแก่ใจ เขาถอนหายใจในใจเบาๆ แล้วเอนตัวลงนอนบนเตียง ปิดตาใคร่ครวญอีกครั้ง
คืนนั้น ซูโม่ครุ่นคิดหลายเรื่องหลายอย่าง จนกระทั่งจิตใจอ่อนล้าเกินขีดจำกัด เขาก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว
เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาแปดนาฬิกา เสียงกรนเบาๆ ดังขึ้นในเต็นท์
ปกติเวลานี้ ในแคมป์คงยุ่งวุ่นวายกันแล้ว แต่วันนี้กลับเป็นข้อยกเว้น ไม่เห็นแม้แต่เงาคน แผน ‘หลุมดำประดิษฐ์’ กินเวลากว่าห้าสิบชั่วโมง แทบจะดูดพลังของทุกคนจนหมด ถ้าไม่ใช่เพราะยากระตุ้น พวกเขาคงฝืนกันไม่ไหว
การจดจ่ออยู่กับการทำงานหนักเป็นเวลานาน ทำให้ทุกคนหมดเรี่ยวแรง ครั้นได้ปลดปล่อย พวกเขาจึงหลับกันเป็นตาย นี่เป็นการนอนหลับที่สบายที่สุดในรอบครึ่งปี
ไม่มีงาน!
ไม่มีความกังวล!
ไม่มีความเร่งรีบ!
ในใจมีแค่สองคำ——โล่งอก!
ภัยคุกคามครั้งใหญ่ของเป่ยไห่ถูกขจัดไปแล้ว เส้นเอ็นที่ตึงเครียดในใจทุกคนคลายลงอย่างช้าๆ จนกระทั่งเกือบเที่ยงวัน ทุกคนถึงได้ตื่นกันทีละคนสองคน
ในเต็นท์
ซูโม่นั่งเหม่ออยู่บนเตียง เขาตื่นตั้งแต่สิบโมงเช้า ความรู้สึกหนักอึ้งในสมองจางหายไปหมดสิ้น