"เฮ้อ!"
ท่านเฉินแหงนหน้ามองฟ้า ในดวงตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า "ไปเถอะ ถ้าเสี่ยวเยว่ยังอยู่ คงไม่อยากให้ข้าลงโทษเจ้า ทั้งหมดนี้...มันเป็นพรหมลิขิต!"
พูดจบ ท่านเฉินก็หันไปทางซูโม่ น้ำเสียงหนักอึ้งและเจ็บปวด "ซูโม่ ปิดทางเข้าหลุมดำเสีย"
"ครับ!"
ซูโม่พยักหน้าเงียบ ๆ ใบหน้าที่อ่อนล้าฉายแววเลื่อนลอย
กู้เยว่ตายแล้ว...
ที่จริง คนที่ตายควรเป็นเขา!
ในหัวของซูโม่ดังคำพูดของกู้เยว่ขึ้นมา ในใจตีรวนปนเป สีหน้ามีแววแตกสลายเล็กน้อย
"ซูโม่ ฉันชอบนาย!"
ผู้หญิงคนนั้น...
"เฮ้อ!"
สุดท้าย อารมณ์ทั้งหมดก็กลายเป็นเพียงเสียงถอนหายใจ
"ปล่อยฉัน!"
ซูโม่เหลือบมองเกาหังและว่านเจิงที่พื้น ตอนนี้สองคนนี้ยังกอดขาเขาไว้ แม้จะโกรธมาก แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เขาไม่อยากตำหนิสองคนนั้นอีก
เกาหังและว่านเจิงค่อย ๆ ปล่อยซูโม่ ลุกขึ้นจากพื้น บนหน้า นอกจากความโศกเศร้าแล้ว ยังมีความรู้สึกผิด
"อาจารย์ซู ท่าน..."
"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เริ่มปิดหลุมดำ!"
"ครับ!"
...
สามชั่วโมงต่อมา หลุมดำที่มนุษย์สร้างขึ้นในหุบเขาก็หายไปแล้ว ซูโม่นั่งเงียบ ๆ คนเดียวบนแท่นสูง สายตาจับจ้องอยู่ที่จุดที่กู้เยว่หายไป
กู้เยว่ชอบเขา?
เขาไม่ได้ชอบกู้เยว่!
แต่ การสารภาพรักแบบน่าเศร้าสะเทือนใจเช่นนี้ ฝังลึกอยู่ในใจซูโม่ ชาตินี้จะไม่ได้เจอกู้เยว่อีก และเขาก็ไม่มีโอกาสปฏิเสธ
"นี่คือแผนของเธอสินะ?"
ซูโม่ถอนหายใจลึก ๆ ค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินออกจากหุบเขา