“คะ…คุณพี่ ”
จางเสี่ยวชวนที่นิ่งเงียบมาตลอดก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พันธมิตร…ผู้นำพันธมิตรนี่ หมายความอย่างที่เรานึกใช่ไหม?”
คำถามนี้ฟังดูเหลือเหลืออยู่หน่อย ๆ แต่ซูโม่ในฐานะเพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัยของจางเสี่ยวชวนเข้าใจเพื่อนตัวเองดี จ้องมองแป๊บเดียวก็มองทะลุถึงใจความที่ซ่อนอยู่
“ใช่!”
คำตอบสั้น ๆ เพียงคำเดียว กลับทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องรู้สึกสะเทือนใจ
บรรยากาศในห้องนั่งเล่นอึ้งไปชั่วขณะ รวมถึงเหยียนจิ่วซีด้วย
ไม่มีใครคิดว่าซูโม่จะกระโดดข้ามขั้นมาเป็นผู้นำพันธมิตรได้ แม้แต่ก่อนหน้านี้สถานะของเขาจะสูงศักดิ์ แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่ทุกคนยอมรับได้
แต่ตอนนี้……
น่ากลัวเกินไปแล้ว!
เหยียนจิ่วซีข่มความประหลาดใจในใจเอาไว้ แล้วเอ่ยถามเบา ๆ “เสี่ยวโม่ ทำไมถึงเลือกเธอเป็นผู้นำพันธมิตรที่ว่านี้ล่ะ?”
ซูโม่ถอนใจอย่างช่วยไม่ได้ แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาแบบสบาย ๆ “ที่เลือกฉันเป็นผู้นำพันธมิตร เพราะผู้นำของทั้งสามประเทศหาคนที่เหมาะสมกว่าฉันไม่ได้”
“อาจฟังดูเหมือนอวดตัว แต่มันก็เป็นความจริง ความสำคัญของตำแหน่งผู้นำพันธมิตรนี่ พวกคุณน่าจะนึกภาพออก คนที่นั่งตำแหน่งนี้ สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่ความสามารถ แต่เป็นการที่คนทั้งหมดต้องยอมรับ”
“ดังนั้น…มีได้แค่ฉันคนเดียว”
พูดจบ เขาก็คว้ามือเหยียนจิ่วซีไว้ ใบหน้าเคร่งเครียด “เสี่ยวซี ฉันปฏิเสธไปหลายรอบแล้วนะ แต่สามท่านนั่นก็ไม่ฟัง ไม่ใช่ว่าฉันโลภอำนาจ แต่พวกเขาบังคับขายบังคับซื้อกันชัด ๆ”