ได้ยินดังนั้น คนอื่น ๆ ต่างพยักหน้ากันมั่ว จ้าวหลิงเอ๋อมองออกว่าเขาเหล่านี้ไม่ใช่ตาฝาด แน่นอนว่าต้องเห็นกันทุกคน
ท่าที่ไม่พอใจของแม่ของซูเมื่อกี้ชัดเจนโคตร ๆ แต่สิ่งที่ทุกคนงงไม่เข้าใจก็คือ ลูกชายได้เป็นผู้นำพันธมิตรแบบนี้ มันควรจะดีใจหรือเปล่าเนี่ย?
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
ในบรรดาทุกคน มีแต่เสี่ยวซีเท่านั้นที่พยักหน้าช้า ๆ อย่างมีความคิด ในใจเริ่มเดาอะไรบางอย่างได้
ทว่าเธอไม่ได้ออกปากพูดสิ่งที่คิดออกมา แค่ยิ้มบาง ๆ พูดขึ้นว่า "วันนี้ตอนกลางวันแม่สองคนเตรียมของโปรประมาณสำหรับพวกเราไว้แล้ว ใครไม่กินจนท้องกลมกลืนห้ามกลับบ้านนะ!"
ทันทีที่พูดจบ ทุกคนก็หัวเราะครืนกันทั้งห้อง
ห้องชั้นบน
แม่ของซูนั่งหน้านิ่งอยู่ริมเตียง สายตากวาดสำรวจลูกชายตรงหน้าอยู่พักใหญ่
บรรยากาศขนาดนี้ ซูโม่แอบกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ แล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "แม่... มีอะไรให้ลูกช่วยหรือเปล่า?"
แม่ของซูเบิกตาเป็นเส้น ๆ แล้วเปิดปากช้า ๆ "แกจะเป็นผู้นำพันธมิตรจริงเหรอ?"
"แม่ ตำแหน่งนี้ลูกไม่ได้อยากนั่งเอง แต่สถานการณ์มันบังคับให้ต้องนั่งต่างหาก ตอนนี้เหลือเวลาราว 3 เดือนก่อนอารยธรรมต่างดาวจะบุกรุก"
"ภายใน 3 เดือนนี้ พันธมิตรต้องรวมอำนาจการตัดสินใจไว้ที่เดียวเท่านั้น ถึงจะรับมือหายนะที่กำลังจะมาถึงได้ เพื่อความปลอดภัยของมนุษยชาติทั้งหมด ลูกไม่มีทางเลือกแล้วแม่"
"ไม่มีทางเลือก? มันคืออะไร?"