เมื่อได้ยินคำพูดสุดเหลือหลักของซูโม่ ทั้งหวังเทาและลูทวิชถึงกับอ้าปากค้าง
ในวงการคำนวณเร็ว โจทย์ที่ยากที่สุดคือโจทย์ที่คำตอบมี 20 หลัก จะเอามากกว่านี้ก็ได้ แต่แบบนั้นมันก็หมดความหมายของการคำนวณเร็วไปแล้ว
โจทย์คำตอบ 20 หลัก เทียบเท่าเพดานสูงสุดของโจทย์คำนวณเร็วฝีมือมนุษย์ สิบข้อแบบนี้ ซูโม่จะคิดว่าทำให้จบใน 6 วินาที?
อึ้ง...
จะขู่คนจนตายกันเลยหรือไง?
กรี๊ด!!!
ลูทวิชอ้าปากหวอดๆ พยายามกลั้นความไม่พอใจในใจเอาไว้ แล้วเปลี่ยนความสนใจไปที่คำตอบแทน หยิบปากกาที่ซูโม่เพิ่งใช้อยู่ด้วยมือขวา ลากกระดานโจทย์ว่างๆ มาหนึ่งแผ่น แล้วรีบคำนวณตรวจสอบทันที
ฟังซูโม่อวดโวอยู่แบบนี้ ไม่เท่ากับลงมือตรวจดูก่อนว่าคำตอบของเจ้านี่ถูกจริงไหม
ถ้าผิดละก็ ฮึ!
หวังเทาเห็นท่าทางของลูทวิชเข้า รีบปิดไมค์ในมือ เดินมาข้างซูโม่แล้วกระซิบถาม: "อาจารย์ซู คุณมั่นใจกับคำตอบของตัวเองแค่ไหน?"
ถึงในใจเขาจะเชื่อมั่นในตัวซูโม่จริง แต่เวลาที่ใช้ไปมันสั้นเกินไปแล้ว!
ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาละก็ งั้น...
ไม่กล้านึกภาพเลย!
"หืม?"
ซูโม่ขมวดตา รอยยิ้มแปลกๆ เหมือนมีที่มาที่ไปปรากฏขึ้นบนใบหน้า
เห็นแบบนั้น หวังเทาก็วางใจลงได้ทั้งก้อน ไม่อาจรู้สึกยิ้มตามไปด้วย
ในห้องถ่ายทอดสด ความเร็วการเลื่อนของคอมเมนต์ช้าลงอย่างชัดเจน
"เริ่มแล้ว สงค์นี่คงอดใจไม่ไหว รีบอยากหาข้อผิดพลาดอยู่"