“บาร์โธโลมิว”
หวังเทากับเยียนจิ่วซีเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
พูดจบ สีหน้าทั้งสองก็เต็มไปด้วยความอ้างว้าง
ถึงขั้นชื่อคนอื่นยังจำไม่ได้...
ได้เลย นี่แหละซูโม่!
“ใช่ บาร์โธโลมิว”
ซูโม่ยิ้มแฉ่ง พยักหน้าตอบ “ข้อมูลของเขาผมอ่านละเอียดแล้ว ในห้าคนของพันธมิตรผู้อัจฉริยะ เขาเป็นคนเดียวที่มีคุณสมบัติเป็นคู่ต่อสู้ของผม เขาเก่งมาก เก่งมากจริง ๆ”
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ฝีมือหมากล้อมของเขาน่าจะไปถึงขั้นคนหมากเป็นหนึ่งแล้ว ไม่อย่างนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะปัญญาประดิษฐ์แอลฟาโก้ของประเทศซากุระได้อย่างง่ายดาย”
“คนหมากเป็นหนึ่ง?”
ทั้งสี่คนที่เหลือถามพร้อมกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความงง
ความรู้เรื่องหมากล้อมของทุกคนมีแค่ระดับดั้งนี้ดั้งนั้น เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำว่าคนหมากเป็นหนึ่ง
“ถูกต้อง!”
ซูโม่พยักหน้า สีหน้าที่หาได้ยากกลับจริงจัง “คนหมากเป็นหนึ่งก็คือขั้นที่สูงกว่าดั้งเก้า แต่เพราะไม่มีใครฝ่าฝืนไปถึงขั้นนั้นเลย คนทั้งโลกเลยคิดว่าดั้งเก้าคือนักหมากที่เก่งที่สุด ซึ่งไม่จริงหรอก บนดั้งเก้ายังมีอีกขั้น”
ได้ยินคำอธิบายของซูโม่ ทุกคนใจหายวับตามเลย
ความมั่นใจบนใบหน้าของจางเกอที่มีแต่ก่อนหายวับไป เผยรอยกังวลขึ้นมาแทน “น้องเอ๊ย พูดตามนี้ คนที่ชื่อบาร์โธโลมิวนี่ จะเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงกับเจ้าสินะ?”
“ประมาณนั้นแหละ”
ซูโม่ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา จริง ๆ แล้วก่อนหน้านี้เขาเองก็ไม่คิดว่าในพันธมิตรผู้อัจฉริยะจะมีอัจฉริยะระดับนี้อยู่ ถ้าวัดกันที่พรสวรรค์ด้านหมากล้อมล้วน ๆ คงหาใครในโลกที่เทียบชั้นบาร์โธโลมิวได้ยากเหลือเกิน