ซูโม่มองเหยียนจิ่วซีอย่างขบขัน ใช้นิ้วแตะจมูกงามของเธอเบา ๆ “ตรงไหนไม่เหมือนเดิมล่ะ”
“บอกไม่ถูก”
เหยียนจิ่วซีเดินวนรอบซูโม่หนึ่งรอบ ทำปากยื่น “ยังไงก็เถอะ ก็รู้สึกไม่ค่อยเหมือนเดิมน่ะ แต่ก็บอกไม่ได้ว่ามันต่างตรงไหน”
“นี่สาวน้อย เธอโดนพี่หลงเสน่ห์เข้าอย่างจังเลยรึไง”
ความจริงซูโม่พอเดาออกว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้น ต้องเป็นเพราะเขากินผลไม้ความชำนาญระดับกลางเข้าไปแน่ ๆ อย่าว่าแต่เหยียนจิ่วซีจะรู้สึกได้เลย ขนาดตอนเขาส่องกระจกเมื่อกี้ ตัวเองยังรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไปแบบบอกไม่ถูกจริง ๆ
“เชอะ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของซูโม่ เหยียนจิ่วซีก็ถ่มน้ำลายใส่เบา ๆ เธอจ้องหน้าซูโม่ไม่วางตา จนซูโม่ทนไม่ไหวประท้วง “เสี่ยวซี ฉันไม่ใช่แพนด้านะ เธอจ้องฉันทำไม”
“เสี่ยวโม่ ทำไมผิวเธอดีจัง”
มองไปสักพัก เหยียนจิ่วซีก็บ่นพึมพำเบา ๆ “ผิวผู้ชายแท้ ๆ ดันดีกว่าผู้หญิงอีก ไม่ยุติธรรมเลย!”
“ฉันเป็นวัยรุ่นดีเด่นนี่นา ผิวดีก็ปกติอยู่แล้ว!”
“วัยรุ่นดีเด่นอะไร?”
ซูโม่หัวเราะฮิ ๆ เลิกคิ้วใส่เหยียนจิ่วซี “ไม่สูบบุหรี่ ไม่กินเหล้า ไม่เข้าร้านเกม ครบสามข้อไงล่ะ ถึงเรียกว่าวัยรุ่นดีเด่น!”
“บ้าสิ!”
เหยียนจิ่วซีกลอกตาใส่ซูโม่ พูดเบา ๆ “เมื่อคืนเธอยังกินเหล้าอยู่เลย ไม่เห็นจะเป็นวัยรุ่นดีเด่นตรงไหน”
“นั่นกรณีพิเศษ ปกติผมไม่แตะเหล้าเลยสักหยด เธอก็รู้” ซูโม่ยิ้มเจื่อน ๆ เมื่อวานบรรยากาศมันพาไปขนาดนั้น ถ้าไม่ดื่มก็กระไรอยู่