“ติ๊ง——”
“แขนทั้งสองข้างเสียหาย 30 เปอร์เซ็นต์ ระบบสมดุลเกิดข้อผิดพลาด ระบบช่วยเร่งความเร็วเกิดข้อผิดพลาด…”
เสียงเตือนดังขึ้นเป็นชุด ฟังแล้วซูโม่ถึงกับปวดหัว
ได้
จบแค่นี้
ตัวถังโลหะภายนอกเสียหาย ซ่อมแซมอัตโนมัติได้ก็จริง แต่พอฟังก์ชันหลายอย่างรวน ก็ต้องเปิดชุดเกราะตรวจสอบและซ่อมลึก
ส่วนการต่อสู้ต่อ ไม่จำเป็นต้องทำเลย
ค่าตัวเลขต่างๆ ของมันเดย์ทิ้งไทแรนโนซอรัสเร็กซ์ไปไกล ถ้าสองตัวนี้สู้กันก็คือบี้ราบคาบ
ป้าหลงห่าวก็ถือเป็นหยาดเหงื่อแรงใจของฝ่ายวิจัย ซูโม่ต้องไว้หน้าปั๋วชุนจวินกับฝ่ายวิจัยบ้าง
คิดได้ดังนั้น เขาก็ควบคุมมันเดย์ให้ทำมือสั่งหยุดใส่ปั๋วชุนจวินที่อยู่นอกม่านพลัง
“ฟู่——”
ปั๋วชุนจวินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจโล่งอก รีบปิดเครื่องยิงอัตโนมัติ
ม่านพลังสามชั้นค่อยๆ จมลงใต้ดิน ซูโม่ถอดมันเดย์ออกแล้วเดินออกมา
ปั๋วชุนจวินกำลังจะเข้าไปถามสถานการณ์ ก็เห็นเงาร่างหนึ่งวิ่งผ่านข้างตัว พุ่งเข้าใส่อ้อมกอดของซูโม่
“เสี่ยวโม่ เธอบาดเจ็บตรงไหนไหม”
มือเล็กทั้งสองของเหยียนจิ่วซีลูบคลำไปทั่วตัวซูโม่ ใบหน้าน้อยเต็มไปด้วยความกังวล
ซูโม่กอดเหยียนจิ่วซีเบาๆ แล้วพูดนุ่มนวลว่า “เสี่ยวซี ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง”
เหยียนจิ่วซีทุบซูโม่เบาๆ แล้วแสร้งทำท่าโกรธ “เรื่องที่อันตรายขนาดนี้ ทำไมไม่บอกฉันก่อน”
“บอกเธอก่อน เธอจะยอมหรือ”
ซูโม่ทั้งขำทั้งหมั่นไส้ โน้มเข้าไปกระซิบข้างหูคนงามปลอบว่า “ฉันไม่เป็นไรสักหน่อย อีกอย่าง ฉันก็ไม่กล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงหรอกนะ มีเมียสวยสะพรั่งขนาดนี้ ฉันจะยอมเอาชีวิตมาเล่นตลกได้ไง”