กลับมาถึงมหาวิทยาลัย ซูโม่เพิ่งส่งเหยียนจิ่วซีกลับหอพักเสร็จ นัดกันไว้ว่าเดี๋ยวค่อยไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน กำลังจะไปห้องปฏิบัติการเพื่อเช็คความเสียหายของวันจันทร์ ก็ได้รับโทรศัพท์จากหลี่เหรินฮุยเสียก่อน
“ซูโม่ นายมาที่ห้องทำงานฉันหน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย”
“ท่านอธิการ มีอะไรพูดในโทรศัพท์ไม่ได้เหรอครับ”
“สองสามประโยคไม่พอพูดให้ชัดเจนหรอก นายมาก็แล้วกัน ทำไมพูดมากนักเล่า!”
“ได้ครับ เดี๋ยวถึง”
วางสายแล้ว ซูโม่ก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ แล้วเปลี่ยนเส้นทางมุ่งหน้าไปตึกสำนักงานอาจารย์แทน
“ก๊อก ก๊อก——”
“เข้ามา”
ทันทีที่เปิดประตู กลิ่นหอมของชาก็ตลบอบอวลเข้ามา เห็นหลี่เหรินฮุยกำลังรินชาอยู่ ซูโม่ก็อดแปลกใจไม่ได้ “ท่านอธิการครับ คนกันเองไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้ก็ได้”
พูดไปอย่างนั้น แต่ก็ไม่มีท่าทีเกรงใจเลยสักนิด ทรุดตัวลงบนโซฟา ยกถ้วยชาขึ้นดื่มทันที สามอึดใจอึกเดียว ชาเหมาเจียนชั้นดีก็ลงท้องไปเรียบร้อย
หลี่เหรินฮุยตากระตุกยิกๆ พูดอย่างหมั่นไส้ “ไอ้หนู นายดื่มช้าลงหน่อยไม่ได้รึไง นี่มันชาเหมาเจียนชั้นดีนะเว้ย ใครเขาดื่มกันอย่างนาย”
“ยังไงสุดท้ายก็ลงท้องอยู่ดีครับ ผลลัพธ์ก็เหมือนกันนั่นแหละ”
ซูโม่หัวเราะหึๆ วางถ้วยชาลงพลางเอ่ยถาม “ท่านอธิการครับ เรียกผมมามีเรื่องอะไรเหรอ”
“เมื่อเช้าเกิดอะไรขึ้น”
หลี่เหรินฮุยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ทหารมาที่มหาวิทยาลัยได้ยังไง ได้ยินว่าขนของไปบางอย่างด้วย นายไม่คิดจะบอกความจริงให้ฉันรู้หน่อยเหรอ”