"เฮือก~"
ระหว่างที่ซูโม่ยังมึนงงอยู่นั้น เยี่ยจิ่วซีก็วางกระติกน้ำร้อนลง ส่งเสียงเรอออกมาเบา ๆ ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
"อร่อยมากเลย"
เยี่ยจิ่วซีเลียปากตัวเองเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองซูโม่ที่ยังมึนตื้อ ก่อนบ่นง้อ ๆ ว่า "เสี่ยวโม่ ตอบมาตรง ๆ สิ เมื่อกี้นายตั้งใจจะแอบเก็บซุปอร่อย ๆ ขนาดนี้ไว้กินคนเดียวใช่ไหม"
ซูโม่: "..."
แอบกิน???
กินอะไรของโง่นี่!
เขาแค่ตั้งใจจะเทซุปถังทิ้งเท่านั้น ไม่เคยคิดเลยว่าจะโดนสาวคนนี้แย่งชิงไปเสียก่อน
ซูโม่ขมิบตามองเยี่ยจิ่วซีไม่วางตา ในใจกำลังกังวล
ในซุปนี้... แล้วแม่เค้ายัดอะไรใส่ลงไปบ้างนะ?
"เ-เสี่ยวซี ตอนนี้เธอรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"
"ไม่มีเลย..."
คำพูดของเยี่ยจิ่วซีเพิ่งจะพูดจบ ร่างกายของเธอก็รู้สึกราวกับมีกระแสอบอุ่นพุ่งผ่านขึ้นมา ทำให้ต้องชะงักคำที่ปลายลิ้น แล้วพูดต่อเบา ๆ ว่า "ก็แค่รู้สึกตัวทั้งตัวอบอุ่น สบายมาก ๆ ซุปที่แม่ตุ๋นมาอร่อยขนาดนี้ มันจะไปเกี่ยวอะไรกับอาหารมืดสนิทได้ยังไง?"
น้ำเสียงนั้นแฝงความง้ององ้อเอาไว้ ยิ่งประกอบกับแก้มที่แดงระเรื่อของเธอ ยิ่งชวนให้ใจเต้นแทบหยุด
ซูโม่: ???
ร้อน?
ร้อนก็ถูกแล้ว!
ดื่มซุปนี้เข้าไปแล้วไม่ร้อน นั่นแหละที่แปลก!!!
"เอ๊ม—"
ซูโม่หัวเราะแห้ง ๆ "เสี่ยวซี ตั้งแต่เธออิ่มแล้ว ก็เข้าไปอาบน้ำก่อนเลยสิ"
"อาบน้ำ?"
คำนี้ทำให้เยี่ยจิ่วซีหน้าแดงฉับทันที เธอดูเหมือนจะอ่านความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของซูโม่ออก จึงเขินก้มหน้าลง "ฉัน... ฉันจะเข้าไปตอนนี้แหละ"