“เสี่ยวซี ตื่นแล้วหรือ?”
เสียงคุ้นหูทำให้เหยียนจิ่วซีค่อย ๆ หันศีรษะกลับไป ใบหน้าคุ้นเคยนั่นผุดขึ้นต่อหน้า ดวงตาของชายหนุ่มแฝงไฟอันแทบมองไม่ออก
ยังไม่ถึงสิบโมงเช้า ซูโม่ก็ตื่นแล้ว เขาชื่นชมสาวงามระดับตำนานข้างกาย นึกถึงความบ้าคลั่งเมื่อคืน ประสบการณ์สุดพิเศษนั้นทำให้ต่อให้พยายามแค่ไหนก็หลับไม่ลง
แต่เมื่อเห็นเหยียนจิ่วซีในห้วงหลับขมวดคิ้วเบา ๆ เป็นระยะ ซูโม่ก็ยิ่งชัดเจนในใจว่าสาวคนนี้แบกรับการรื้นรอนอีกรอบไม่ไหวแล้ว
เขาจึงนั่งยืนยันเฝ้าอยู่ข้างเตียง รอให้เธอตื่น
ดวงตาของเหยียนจิ่วซียังลอย ๆ เธอยกแขนขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ถามอย่างงงงวย “เสี่ยวโม่ เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น? ฉันเจ็บทั้งตัวเลย”
ซูโม่ขมวดคิ้วขึ้นเล่น ๆ ยิ้มแบบมีเนื้อความ “เสี่ยวซี เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น นึกไม่ออกจริงหรือ? คิดดี ๆ สิ”
ได้ยินดังนั้น เหยียนจิ่วซีลุกขึ้นนั่งเล็กน้อย ทำให้ภาพสวยงามแทบหลุดรุ่งโรจน์ออกมา ทั้งที่ตัวเองไม่ทันรู้ตัว
เธอขมวดคิ้วพยายามนึกย้อนเรื่องเมื่อคืน ไม่นาน ภาพบางอย่างก็ผุดขึ้นในสมอง อุณหภูมิบนใบหน้าเล็ก ๆ นั้นพุ่งสูงขึ้นทันที
เธอใช้มือทั้งสองปิดหน้า หัวใจเต้นตุบ ๆ แรงจนน่าตกใจ
พระเจ้าจอร์จ!
เมื่อวานตัวเองเป็นฝ่ายลงมือเอง แถมยังขึ้นไปอยู่ข้างบน……
อาาาาา——
ซูโม่ไม่พูดอะไร เพียงมองภาพนี้ด้วยรอยยิ้มเป็นสุข
เหยียนจิ่วซีฟุ้งซ่านไปพักใหญ่ กว่าจะใจเย็นลงได้ทั้งหมด
เธอชะเง้อมองผ่านซอกนิ้ว เห็นซูโม่จ้องมองตัวเองไม่กะพริบ ตามสายตาของเขาลงไปดู ใจก็แทบแตก รีบดึงผ้าห่มมาห่มร่างทันที