“นายผู้นำ ผมอยากจัดการประเทศต้าหยางให้สิ้นซาก!”
“ใจเย็นๆ ก่อน เธอฟังผมพูดจบก่อน”
นายผู้นำยิ้มแห้ง “ความรู้สึกของเธอผมเข้าใจ จริงๆ ตอนที่ผมได้รับข่าวนี้ ผมก็โกรธมากเหมือนกัน แต่ผมต้องบอกเธออย่างหนึ่ง จรวดไม่ได้ถูกยิงจากประเทศต้าหยาง แต่ยิงมาจากประเทศปี้สุ่ย”
“ดังนั้น แม้เราจะไปเผชิญหน้าเอาความจริงกับประเทศต้าหยางโดยตรง ประเทศต้าหยางก็สามารถผลักภาระความผิดให้ประเทศปี้สุ่ยได้ เรื่องนี้ต้องวางแผนยาวๆ!”
“วางแผนยาวๆ?”
ได้ยินดังนั้น ซูโม่ก็ลุกเป็นไฟขึ้นมาทันที “นายผู้นำ ยังต้องวางแผนยาวๆ อีกเหรอ? ร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ต้องเป็นประเทศต้าหยาง!”
“ส่วนประเทศปี้สุ่ย มันก็แค่เบี้ยสลางที่ประเทศต้าหยางใช้หลอกตาคนอื่นเท่านั้น!”
“สิ่งที่เธอพูดผมรู้หมด แต่ถ้าไม่มีหลักฐานเพียงพอ เราก็ไม่สะดวกที่จะยกทัพไปโดยตรง”
นายผู้นำกล่าว “ถ้าไม่มีชื่อเรียกร้องที่ชอบธรรม คงจะทำให้หลายประเทศเกลียดชังเรา ยิ่งประเทศเราพัฒนาเร็วเกินไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา”
“ยกทัพ?”
ซูโม่ส่ายหัว “นายผู้นำ เธอคงเข้าใจผมผิดแล้ว จะจัดการประเทศต้าหยาง ไม่จำเป็นต้องยกทัพก็ได้”
“โอ๊ะ?”
เสียงของนายผู้นำแฝงความสงสัย “เธอหมายความว่า?”
ดวงตาของซูโม่เย็นเยียบ เขาพึมพำเสียงต่ำ “นายผู้นำ เราสามารถ……”
…………
สายนี้คุยกันยาวถึงครึ่งชั่วโมง
จนกระทั่งเหยียนจิ่วซีเดินออกมาหาซูโม่ที่ห้องรับแขก เขาถึงวางสาย
เก็บโทรศัพท์แล้ว ซูโม่ขมวดคิ้วขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการยั่วยุ “เสี่ยวซี จัดเตียงเสร็จแล้วเหรอ?”